دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٨٢ - شريعى

در پيش‌برد ادعاى خود داشته باشند و بى آن كه به تغيير و تحوّل بنيادى در خود و ادّعايشان نيازمند باشند، مى‌توانند با عوام‌فريبى، ادّعاى نيابت كنند و از فوايد دنيوى و زودگذر اين ارتباطِ ادّعايى بهره ببرند. و از اين رو، سودجويان از امر مقدّس نيابت ووكالت فزون‌ترند. در اين جا برخى از چهره‌هاى شاخص اين ارتباط دروغين را معرفى مى‌كنيم و گوشه‌اى از شرح حال آنها را بيان مى‌نماييم.

شريعى‌

شريعى، از اصحاب امام هادى عليه السلام و امام عسكرى عليه السلام‌[١] و اوّلين فردى است كه به دروغ ادّعاى نيابت و وكالت امام مهدى عليه السلام را مطرح كرده است. اطّلاعات قابل توجّهى در باره شريعى، پيشينه وى، ارتباط او با سازمان وكالت و ميزان تأثيرگذارى او بر جامعه شيعى وجود ندارد. بنا بر اين، شخصيت و اقدامات او براى ما مجهول است. تنها پيشقدم بودن او در اين ادّعاى ناصحيح، موجب شهرت او گشته است.

محمّد بن همام در باره وى نوشته است: نخستين كسى بود كه ادّعاى جايگاهى را كرد كه خداوند، او را در آن جا قرار نداده بود و شايسته آن هم نبود و به خداوند و حجّت‌هايش، دروغ بست و چيزهايى را به آنها نسبت داد كه شايسته ايشان نبود و ايشان از آن بيزار بودند. از اين رو، شيعيان، او را لعنت كردند و از او بيزارى جستند و توقيع امام عليه السلام در نفرين و بيزارى از او بيرون آمد.

هارون گفت: سپس كفر و كژروىِ او آشكار شد.

همه اين بدعت‌گذاران، در درجه نخست، به امام دروغ مى‌بستند كه وكيل امام‌اند، و افراد ضعيف را با اين ادّعا به ولايت و دوستى خود فرا مى‌خواندند. بعد كارشان به عقيده حلّاجيه كشيد، همان گونه كه در باره ابو جعفر شلمغانى و همسانانش- كه لعنت‌هاى پياپى خدا بر آنها باد- رايج و مشهور است.[٢]

[١]. الغيبة، طوسى: ص ٣٩٨.

[٢]. همان جا.