دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٩٨ - ٤٨ نماز در سرپايى و كفش بدبو(ح ٦٩١/ ١١ و ١٤)

داده است كه علاوه بر قربانى براى منوبٌ‌عنه- كه لزوم آن امرى آشكار بوده-، يك قربانى نيز بر عهده نايب است و امام عليه السلام با نفى آن، نشان داده كه همان يك قربانى كه از سوى منوبٌ عنه صورت مى‌گيرد، كافى از هر دو نفر كافى است.[١]

٤٧. احرام در پارچه خَز (ح ٦٩١/ ١٠)

جواز احرام مرد در كسا و پارچه تهيّه شده يا بافته شده از خز كه در اين توقيع معتبر آمده، در حديث صحيح ديگرى نيز كه كلينى و صدوق هر دو روايت كرده‌اند، به نقل از عبد الرحمان بن حجّاج از امام كاظم عليه السلام يا امام رضا عليه السلام آمده است.[٢] شيخ صدوق نيز دو روايت حلبى و سماعه از امام صادق عليه السلام را در باره جواز آن براى زنان، نيز نقل كرده است.[٣] شيخ حرّ عاملى نيز بابى را به آن اختصاص داده است.[٤] محدّث بَحرانى به استناد اين توقيع و روايت عبد الرحمان به جواز احرام در لباس خز، تصريح كرده است.[٥] منشأ پرسش نيز ظاهراً همان شبهه استفاده از اجزاى حيوان حرام‌گوشت است كه پيش‌تر گذشت.

٤٨. نماز در سرپايى و كفش بدبو (ح ٦٩١/ ١١ و ١٤)

آن گونه كه از برخى فقها، مانند سيّد جواد عاملى و بويژه آقا رضا همدانى بر مى‌آيد، احتمالًا منشأ سؤال، شباهت سرپايى با كفش‌هايى است كه تنها روى پا را مى‌پوشانده و ساق نداشته‌اند و گروهى، قائل به حُرمت يا كراهت آن در نماز شده‌اند.[٦] به هر حال، فقهاى چندى در برابر منع كسانى از پوشيدن كفشى كه تنها روى پا را مى‌پوشاند و ساق ندارد، و براى اثبات جواز آن، از جمله به اين توقيع،

[١]. كتاب الحجّ، محقّق داماد: ج ٣ ص ١٥٩- ١٦٠.

[٢]. الكافى: ج ٤ ص ٣٤١، كتاب من لا يحضره الفقيه: ج ٢ ص ٣٤١.

[٣]. كتاب من لا يحضره الفقيه: ج ٢ ص ٣٤٤- ٣٤٥.

[٤]. وسائل الشيعة: ج ١٢ ص ٣٦٤- ٣٦٦.

[٥]. الحدائق الناضرة: ج ١٥ ص ١١٥- ١١٦.

[٦]. مفتاح الكرامة: ج ٦ ص ٧٠- ٧٥، مصباح الفقيه: ج ١٠ ص ٣٦٩.