دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٧١ - ٤٩ علىمحمد باب(١٢٣٥ - ١٢٦٦ ق)

توانست شمار زيادى از مردم را به سوى خود جلب كند. كار او نشر انگاره‌هاى وهّابيت در هند، تحت پوشش جريان اصلاحى و مهدويت بود.

سال ١٢٣٤ ق و پس از بازگشت از سفر حج، در پنجاب قيام كرد و با سيك‌ها وارد نبرد شد و در سال ١٢٤٢ ق بر آنان غلبه كرد. چهار سال بعد در نبردى ديگر شكست خورد و در ميدان نبرد كشته شد. دعوت وى ميان مسلمانان اهل سنّتِ هند، تأثير زيادى بر جاى گذاشت.[١]

باور عوام در باره سيّد احمد بريلوى، آن است كه او در معركه نبرد كشته نشده؛ بلكه از ديد مردم مخفى گشته و تا كنون زنده است. حتّى برخى از مردم افراط كرده، بر اين باورند كه او را در مكّه، در حال طواف ديده‌اند و بعد از آن غيبش زده است.[٢]

٤٨. فقيه سعيد (م ١٢٥٦ ق)

پس از درگذشت امام ناصر در سال ١٢٥٦ ق، برادرش هادى به امامت رسيد. در اين زمان بود كه شخصى به نام فقيه سعيد، ادّعاى مهدويت كرد و فتنه، سراسر يمن را فرا گرفت. وى بسيارى از شهرها را تصرّف كرد و در اين ميان، جنگ‌هاى عجيبى روى داد تا آن كه فقيه سعيد، اسير شد و هادى، گردن او را زد و فتنه به پايان رسيد.

پس از آن، امور استقرار يافت. هادى در هجدهم ذى حجّه ١٢٥٩ ق در گذشت.[٣]

٤٩. على‌محمّد باب (١٢٣٥- ١٢٦٦ ق)

بى شك، يكى از بزرگ‌ترين ادّعاهاى بابيت و مهدويت در تاريخ ايران، ادّعاهاى سيّد على‌محمّد باب است- كه البتّه بيشتر با لفظ «قائم» مطرح شد؛ چرا كه در فرهنگ شيعه معمول‌تر از لفظ «مهدى» بوده است-؛ ادّعايى كه از بابيت آغاز شد و

[١]. ر. ك: المهديّة فى الإسلام: ص ٢٦٨- ٢٦٩، دائرة المعارف بزرگ اسلامى: مدخل« بريلوى».

[٢]. عون المعبود: ج ١١ ص ٢٤٨.

[٣]. تاريخ اليمن، واسعى: ص ٦٦.