٦٧٦. الكافى‌- با سندش به نقل از محمّد بن ابراهيم بن مهزيار[١]-: پس از درگذشت ابو محمّد (امام عسكرى عليه السلام)، [در باره جانشين داشتن ايشان‌] شك كردم. نزد پدرم وجوهات زيادى جمع شده بود. او آنها را برداشت و سوار كشتى شد و من نيز همراهش براى بدرقه رفتم.

ناگاه، دچار تب شديدى شد. گفت: پسرم! مرا برگردان كه اين، مرگ است. سپس به من گفت: در باره اين پول‌ها از خدا بترس. به من وصيّت كرد و در گذشت.[٢]

با خودم گفتم: پدرم كسى نبود كه وصيّت نادرستى بكند. اين پول را به عراق مى‌برم و خانه‌اى در ساحل اجاره مى‌كنم و به هيچ كس چيزى نمى‌گويم. اگر حقيقت، مانند زمان خود ابو محمّد (امام عسكرى عليه السلام) برايم روشن شد، پول‌ها را به او مى‌دهم، و گرنه با آن خوش مى‌گذرانم.[٣]

به عراق رفتم و خانه‌اى در ساحل اجاره كردم و چند روزى ماندم. ناگهان پيكى نامه آورد كه در آن، نوشته شده بود: «اى محمّد! فلان مبلغ پول در ظروفى چنين و چنان، با تو هست» و [حتّى‌] آنچه را كه همراهم بود و من از آن اطّلاع نداشتم، خبر داده بود. من هم آنها را تحويل پيك دادم. چند روزى گذشت و خبرى نشد. غمگين شدم. باز نامه‌اى به من رسيد كه: «ما تو را به جاى پدرت گمارديم. پس خدا را سپاس گوى».[٤]

٦٧٧. الغيبة، طوسى- با سندش به نقل از محمّد بن ابراهيم بن مهزيار اهوازى-: پس از وفات‌

[١]. محمّد بن ابراهيم بن مهزيار اهوازى: از اصحاب امام عسكرى عليه السلام و از سفيران و باب‌هاى معروف امام‌مهدى عليه السلام پس از پدرش است. توفيق زيارت امام مهدى عليه السلام را يافت و بر معجزه ايشان واقف شد( ر. ك: ج ٣ ص ٣٣٩ ح ٦١٦ و ج ٤ ص ١٤١ ح ٦٦١ و ج ٥ ص ٩٢ ح ٨١٠، رجال الطوسى: ص ٤٠٢ ش ٥٨٩٧، مستدركات علم رجال الحديث: ج ٦ ص ٣٧٠ ش ١٢٢٨٥، قاموس الرجال: ج ٩ ص ٥ ش ٦٢٩١، معجم رجال الحديث: ج ١٥ ص ٢٣٢ ش ٩٩٦٦. وى مى‌گويد:« وكالت او ثابت نيست و بر وثاقت او دلالت نمى‌كند»).

[٢]. در الإرشاد آمده است: پس از سه روز در گذشت.

[٣]. در نسخه الغيبةى طوسى،« و گرنه آن را صدقه مى‌دهم» آمده است.

[٤]. الكافى: ج ١ ص ٥١٨ ح ٥، الإرشاد: ج ٢ ص ٣٥٥، الغيبة، طوسى: ص ٢٨١ ح ٢٣٩، كشف الغمّة: ج ٢ ص ٤٥٠، بحار الأنوار: ج ٥١ ص ٣١٠ ح ٣١.