دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٧١ - ٢٨ گواهى دادن نابينا(ح ٦٩٠/ ١٩)

است،[١] چنان كه شيخ مفيد، قائل به جواز آن شده است؛ امّا بيشتر فقها آن را نپذيرفته‌اند. سيّد محمّدكاظم يزدى كه خود قائل به عدم جواز است، اين توقيع را نقل كرده و چاره‌اى جز روى‌گردانى از آن يا توجيه و حمل آن نيافته است.[٢]

٢٧. روغن زدن مُحرم براى درمان (ح ٦٩٠/ ١٨)

روغن زدن براى مُحرم، اگر چه بوى خوش نداشته باشد، جايز نيست؛ امّا در صورت ضرورت، چنان كه فقها تصريح كرده‌اند و اختلافى نيز در آن نيست، منعى ندارد. اين بخش از توقيع، از جمله احاديثى است كه برخى در استدلال بر جواز اين كار در صورت ناچارى، به آن استدلال كرده‌اند.[٣]

٢٨. گواهى دادن نابينا (ح ٦٩٠/ ١٩)

درستى گواهى نابينا كه در اين پاسخ آمده، موافق احاديث ديگرى است كه شهادت نابينا را در مواردى كه امكان آگاهى وجود دارد، قابل قبول شمرده است و شيخ حرّ عاملى، آنها را به همراه اين توقيع در بابى ويژه پذيرش شهادت نابينا و ناشنوا، آورده است.[٤] غالب فقها نيز اصل حكم را قبول دارند، چنان كه آل عصفور بحرانى، خاطرنشان كرده است كه اكثر آنان قبول دارند؛ امّا در استدلال خود، اين توقيع را نياورده‌اند.[٥] سيّد على طباطبايى، اصل پذيرش شهادت نابينا را در مواردى كه نيازمند ديدن نباشد، بدون مخالف مى‌شمارد و حتّى ادّعاى اجماع فقها را بر آن نقل مى‌كند و سپس مواردى را كه شهادت، نيازمند ديدن باشد نيز به استناد اين توقيع،

[١]. ر. ك: مفتاح الكرامة: ج ١٣ ص ٦٩٨، كفاية الأحكام: ج ٢ ص ٢١، كتاب المكاسب، شيخ انصارى: ج ٤ ص ٧٩.

[٢]. ر. ك: تكملة العروة الوثقى: ج ١ ص ٢٥٥- ٢٥٦.

[٣]. وسائل الشيعة: ج ١٢ ص ٤٦٢، كتاب الحجّ، شاهرودى: ج ٣ ص ٢٠٨، كتاب الحجّ، گلپايگانى: ج ٢ ص ١٧٣.

[٤]. وسائل الشيعة: ج ٢٧ ص ٤٠٠.

[٥]. الأنوار اللّوامع: ج ١٤ ص ٢٤٨.