دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣١٢ - ٥٨ سورههاى بافضيلتتر در نماز(ح ٦٩٥/ ٥)

شرطى نگذاشته‌اند و دست بالا، اين است كه نتيجه جمع ميان احاديث را حكم به «كراهت خروجِ غير لازم» يا «استحباب عدم خروج» و گاه «احتياط مستحب بودن ترك خروج» ديده‌اند، چنان كه جناب صاحب جواهر تصريح مى‌كند هيچ يك از فقهاى به تعبير وى معتبر را نيافته كه قائل به منع شده باشند. وى سپس به گفته محدّث بحرانى اشاره مى‌كند كه از جمله به قرينه اين سه توقيع، قائل به جواز مشروط شده است؛ ولى ايشان ضمن خرده‌گيرى به روش كلّى اجتهادى بحرانى، تأكيد مى‌كند كه احاديث، به روشنى جواز مطلق را مى‌رسانند كه فقها نيز نوعاً گفته‌اند؛ امّا در موارد غير ضرور، كراهت دارد.[١]

حال مى‌توان گفت نظر و روش فقهاى ما از گذشته تا كنون در جمعِ ميان احاديث اين موضوع و حكم به جواز مطلق- كه گاه صريح و گاه ظاهرِ احاديث چندى است-، شاهد روشنى است كه نفى بيرون ماندن زن در شب در پاسخ به سؤال دوم و سوم توقيع و مشروط كردن خروج به نياز زن و نبودِ فردى ديگر براى انجام آن در سؤال سوم، امرى الزامى، به معناى عدم جواز نيست و اين سه توقيع- چنان كه پاره‌اى فقهاى ديگر نيز به آن استناد كرده‌اند-، در سياق احاديث متعدّد ديگرى است كه مانع استنباط حكم جواز مطلق به وسيله فقهاى ما نشده است.

٥٨. سوره‌هاى بافضيلت‌تر در نماز (ح ٦٩٥/ ٥)

احاديث متعدّدى در باره فضائل قرائت بسيارى از سوره‌هاى قرآن در دست است؛ امّا در نماز، بيش از همه بر فضيلت و مداومت بر سوره‌هاى «توحيد»، «قدر» و «جحد»، تأكيد شده است. شيخ حرّ عاملى، دو باب را به فضيلت اين سوره‌ها اختصاص داده است: يكى استحباب قرائت سوره «قدر» و «توحيد» در نمازهاى واجب حتّى نماز صبح، و ديگر، استحباب قرائت سوره‌هاى جحد و توحيد در نمازها و كراهت ترك سوره توحيد. (او اين توقيع شريف را در باب نخست،

[١]. جواهر الكلام: ج ٣٢ ص ٢٧٩- ٢٨٠.