دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٠ - ٢ عبد الرحمان بن اشعث قحطانى(م ٨٣ ق)

باور داشتند و امامت را منتقل شده به فرزندش ابو هاشم مى‌دانستند)، باور به مهدويت ابو هاشم بود كه او را «الإمام القائم المهدى» دانستند.[١] جالب است كه عبد اللَّه بن معاوية بن عبد اللَّه بن جعفر نيز- كه در سال ١٢٨ ق به دست ابو مسلم كشته شد- از جمله كسانى‌است كه بر اساس همين باور كيسانى، باور مهدويت، در باره آنها مطرح گرديده و گفته شده كه‌

«عبد اللَّه بن معاوية هو القائم المهدى الذى بشّر به النبى صلى الله عليه و آله.[٢]

نيز گفته شده كه او در كوه‌هاى اصفهان زندگى مى‌كند و نخواهد مُرد تا حكومت را به دست گيرد و زمين را پر از داد كند.[٣]

٢. عبد الرحمان بن اشعث قحطانى (م ٨٣ ق)

بخارى و مسلم، از ابو هريره، از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله نقل كرده‌اند:

لا تَقوم السَّاعةُ حَتّى يَخرُجَ رَجُلٌ مِن قَحطان يَسوقُ النَّاس بعصاه.[٤]

قيامت بر پا نمى‌شود تا اين كه مردى از قحطان- كه مردم را با عصايش رهبرى مى‌كند- خروج نمايد.

اين قحطانى بايد ساخته‌اى برابر عدنانى و در برابر احاديثى باشد كه مهدى را از نسل پيامبر صلى الله عليه و آله مى‌دانند. به روايت مسعودى، عبد الرحمان بن اشعث، قحطانىِ مورد نظر است. وى مى‌نويسد: عبد الرحمان، به هدف براندازى حَجّاج از سيستان باز گشت، به اين قصد كه خليفه اموى يعنى عبد الملك، كسى را جاى‌گزين حجّاج كند؛ ولى وقتى سپاهيانش افزايش يافتند و بسيارى از مردم و نسّاك و قُرّاى عراق به او پيوستند، خواستار خلع عبد الملك شد. او خود را «ناصر المؤمنين» ناميد و گفته شد كه: همان قحطانى‌اى است كه يمانى‌ها منتظر او هستند و حكومت را به آنان باز

[١]. فرق الشيعة: ص ٣٣- ٣٤.

[٢]. فرق الشيعة: ص ٣٦.

[٣]. الحور العين: ص ٢١٥.

[٤]. صحيح البخارى: ج ٦ ص ٢٦٠٤ ح ٦٧٠٠، صحيح مسلم: ج ٤ ص ٥٢ ح ٢٩١٠.