دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٦٩ - ٢٤ استحباب نوشتن«لا إله إلاالله» بر كفن(ح ٦٩٠/ ١١)

حكم، آورده است.[١] با اين حال، برخى در تأييد اين حكم مورد اتّفاق كه فرقى ميان مادر و جدّه نيست، به اين توقيع، استناد كرده‌اند.[٢]

٢٣. دعواى مالى (ح ٦٩٠/ ٩)

در اين پرسش، مدّعاى شخص طلبكار، اين است كه علاوه بر هزار درهمى كه براى آن شاهد دارد، طى سه سند ديگر كه براى هر يك از آنها نيز جداگانه شاهد دارد، هزار درهم ديگر طلبكار است؛ امّا بدهكار، اين سه را همان طلب هزار درهمى مى‌داند كه به آن نيز اقرار دارد و همان گونه كه در پاسخ آمده، بايد آن را پرداخت كند؛ ولى اثبات هزار درهم دوم، منوط به سوگند مدّعى است كه در واقع، منكر ادّعاى بدهكار است كه مى‌گويد اين بدهى وى، همان بدهى هزار درهمى است. در نتيجه طلبكار كه از او به اعتبار اصل ادّعا، «مدّعى» به شمار رفته، بايد سوگند بخورد؛ چون شكل ادّعا، او را در جاى منكر نشانده و سوگند بر عهده منكر است.

تعبير ردّ سوگند به مدّعى، يعنى طلبكار در پاسخ به همين دليل است و پيداست طبق قاعده، اگر حاضر به سوگند نشود، حقّى نخواهد داشت. هر چند در برخى مجامع حديثى، يك باب جداگانه به همين توقيع، اختصاص يافته است،[٣] امّا اين پاسخ برابر قاعده پذيرفته شده و جارى در آيين قضاست و كسى مخالف آن نيست.

٢٤. استحباب نوشتن «لا إله إلّااللَّه» بر كفن (ح ٦٩٠/ ١١)

استحباب نوشتن «لا إله إلّااللَّه» بر كفن مرده، حكمى است كه اصل آن از كار امام صادق عليه السلام در باره كفن فرزند خود، اسماعيل، استفاده شده و «ابو كهمس»، آن را نقل كرده است، چنان كه شيخ طوسى آن را در دو جا روايت كرده است.[٤] اين،

[١]. وسائل الشيعة: ج ٢٠ ص ٤٥٧- ٤٦٠.

[٢]. أنوار الفقاهة( النكاح): ج ٣ ص ١٢٤، سند العروة الوثقى( النكاح): ج ١ ص ٣٢٤.

[٣]. ر. ك: وسائل الشيعة: ج ٢٧ ص ٢٧٣؛ جامع أحاديث الشيعة: ج ٣٠ ص ٢٣٠.

[٤]. تهذيب الأحكام: ج ١ ص ٢٨٩ و ٣٠٩.