[٦٨٩/ ٤] سؤال كرده بود: آيا جايز است پس از دعا در قنوت نماز واجب، دستانش را بر صورت و سينه‌اش بكشد، به خاطر حديثى كه مى‌گويد: «خداى عز و جل، بزرگ‌تر از آن است كه دستان بنده‌اش را تهى باز گرداند؛ بلكه آن را از رحمتش پر مى‌كند»، يا اين كار جايز نيست؟ زيرا برخى ياران ما گفته‌اند كه آن، عملى [اضافه‌] در نماز است.

جواب فرموده بود: «باز گرداندن و كشيدن دست‌ها پس از قنوت به سر و رو، در نمازهاى واجب، جايز نيست و عمل بايسته در اين حالت، آن است كه چون دستانش را در قنوت نماز واجب، بالا برد و از دعا فارغ شد، كف دستانش را با سينه‌اش به آرامى به سوى زانوانش ببرد و تكبير بگويد و ركوع كند. حديث ياد شده هم درست است؛ امّا براى نافله‌هاى روز و شب و نه نمازهاى واجب و عمل به آن در اين نمازها بهتر است».

[٦٨٩/ ٥] سؤال كرده بود: برخى ياران ما، سجده شكر را پس از نماز واجب، بدعت مى‌خوانند. آيا جايز است كه انسان پس از نماز واجب، آن سجده را بگزارد و اگر جايز است، در نماز مغرب، پس از خود نماز باشد يا پس از خواندن چهار ركعت نافله آن؟

جواب فرموده بود: «سجده شكر، از لازم‌ترين و مؤكّدترين مستحب‌هاست و كسى آن را بدعت نخوانده، جز كسى كه مى‌خواهد در دين خدا بدعت بنهد. امّا خبر روايت شده در باره سجده پس از نماز مغرب و اختلاف در اين كه آن پس از سه ركعت نماز مغرب است يا پس از خواندن چهار ركعت نافله‌اش، بايد دانست كه برترى دعا و تسبيح، پس از نماز واجب، بر دعا و تسبيح پس از نافله، مانند برترى خود نماز واجب بر نافله است.

سجده شكر، گونه‌اى دعا و تسبيح است. پس بهتر آن است كه پس از نماز واجب باشد، و اگر هم پس از نوافل انجام دهد، جايز است».

[٦٨٩/ ٦] سؤال كرده بود: يكى از برادران آشنا و شناخته شده ما، مزرعه‌اى نو در كنار مزرعه‌اى خراب دارد كه سهمى از آن، براى حاكم است و كارگران او، گاه كه مرزهاى مزرعه را مى‌كارند، كارگزاران حاكم، آنها را آزار مى‌دهند و به غلّات مزرعه او، دست‌اندازى مى‌كنند. مزرعه خراب، قيمتى ندارد؛ زيرا حدود بيست سال است كه كشت‌