دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٩٩ - ٤٩ تقيه در ميقات(ح ٦٩١/ ١٣)

استناد كرده‌اند؛ كسانى مانند: فاضل هندى، مُحدّث بَحرانى، سيّد على طباطبايى، شيخ محمّدحسن نجفى، آية اللَّه بروجردى و سيّد عبد الأعلى سبزوارى.[١]

منشأ شبهه در پرسش دوم به درستى معلوم نيست. آقارضا همدانى گفته است شايد آن كفش نيز از مصاديق كفش‌هايى بوده كه تنها روى پا را مى‌پوشانده است؛[٢] امّا از خودِ سؤال بر مى‌آيد كه شايد زشت‌نمايى آن، موجب پرسش شده كه آيا مانع نماز هست يا نه؟ به هر حال، بحث چندانى در باره اين پرسش و پاسخ، صورت نگرفته و كسى نيز سخنى بر خلاف آن، نگفته است.

٤٩. تقيّه در ميقات (ح ٦٩١/ ١٣)

ميقات عراقيان و كسانى كه از آن طريق، راهىِ حج مى‌شوند، منطقه «عقيق» است كه همانند پنج ميقات ديگر، توسّط پيامبر خدا صلى الله عليه و آله، تعيين شده است؛ امّا ويژگى آن در مقايسه با ديگر ميقات‌ها، اين است كه عقيق، شامل سه مرحله است كه در طول هم قرار دارند و به ترتيب، عبارت‌اند از: «مسلخ»، «غمره» و «ذات عِرق». فقهاى ما نوعاً احرام از هر كدام را جايز شمرده‌اند؛ امّا افضل آن سه، مسلخ است و سپس غمره. و اگر شخص از يكى از اين دو، مُحرم نشود، بايد از ذات عِرق، مُحرِم گردد و نمى‌تواند بدون احرام از آن بگذرد. فقها، اين نظر را بر پايه احاديث موجود و در جمعِ ميان آنها گفته‌اند.

برخى احاديث، به روشنى بر كفايت هر سه و افضل بودن مسلخ، دلالت مى‌كنند، چنان كه شيخ حرّ عاملى، حتّى بابى را به افضل بودن «مسلخ» اختصاص داده است؛[٣] امّا ظاهر برخى از اين احاديث، محدود شدن به دو محلّ نخست است. صاحب جواهر، ظاهر گفته شيخ صدوق و پدر ايشان و نيز نظر شيخ طوسى‌

[١]. ر. ك: كشف اللّثام: ج ٣ ص ٢٥٥، الحدائق الناضرة: ج ٧ ص ١٦١، رياض المسائل: ج ٢ ص ٣٤٢، جواهر الكلام: ج ٨ ص ١٥٤، تبيان الصلاة: ج ٤ ص ١٤٧.

[٢]. مصباح الفقيه: ج ١٠ ص ٣٦٩.

[٣]. ر. ك: وسائل الشيعة: ج ١١ ص ٣١٣- ٣١٥.