٧٢٥. كمال الدين‌- با سندش به نقل از على بن محمّد بن اسحاق اشعرى‌[١]-: من همسرى ايرانى داشتم كه مدّتى طولانى او را تنها گذاشته بودم. روزى آمد و گفت: اگر مرا طلاق داده‌اى، به من بگو. گفتم: طلاقت نداده‌ام. و آن روز از او كام بردم و پس از چند ماه به من نوشت كه باردار است. من هم به غريم‌[٢] نامه نوشتم و در اين باره پرسيدم و نيز خواستم خانه‌اى را كه شوهر خواهرم براى ايشان وصيّت كرده بود، به طور قسطى به من بفروشد. جواب آمد كه: «خانه همان گونه كه خواسته بودى، به تو داده شد و به زن و باردارى او هم نينديش». پس از اندكى، زن به من نامه نوشت و گفت كه مطلب پوچى را نوشته بوده و باردارى‌اش صحّت ندارد. ستايش، ويژه خداى جهانيان است.[٣]

٧٢٦. الغيبة، طوسى- به نقل از ابن نوح-: در كتابى قديمى تأليف شده در محرّم سال ٣١٧ در اهواز، يافتم كه ابو عبد اللَّه گفت: ابو محمّد حسن بن على بن اسماعيل بن جعفر بن محمّد بن عبد اللَّه بن محمّد بن عمر بن على بن ابى طالب گرگانى‌[٤] گفت: در شهر قم بودم كه گفتگويى ميان ياران ما در باره مردى كه فرزندش را [كه در شكم همسرش بود،] انكار كرد، در گرفت. آنان مردى را [با نامه‌اى‌] نزد

[١]. على بن محمّد بن اسحاق اشعرى قمى: شيخ صدوق، نام او را در شمار كسانى آورده كه بر معجزه‌هاى امام‌زمان عليه السلام آگاه بوده‌اند و او آنها را ديده است. وى با امام عليه السلام مكاتبه داشته است( ر. ك: ج ٥ ص ٩٥ ح ٨١٠« بخش ششم/ فصل دوم/ و اين افراد»).

[٢]. غريم، يعنى امام زمان عليه السلام. شيخ مفيد مى‌گويد: اين، رمزى در ميان شيعيان بود كه از قديم، آن را مى‌شناختندو براى امام زمان عليه السلام به جهت تقيّه به كار مى‌بردند.

[٣]. كمال الدين: ص ٤٩٧ ح ١٩، بحار الأنوار: ج ٥١ ص ٣٣٣ ح ٥٧.

[٤]. ابو محمّد حسن بن على بن اسماعيل جرجانى: از نوادگان امير مؤمنان عليه السلام است. شايد او حسن بن على‌علوى باشد كه كلينى در الكافى در باب ولادت صاحب عليه السلام از وى روايت كرده است( ر. ك: ص ٣٤٧ پانوشت ح ٧١٣، مستدركات علم رجال الحديث: ج ٢ ص ٤٣٩ ش ٣٧٠٤).