دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٨ - ٢٤ فضل الله حروفى(م ٧٩٦ ق)

صفدرى نيز شرح حال مفصّل وى را آورده و از ادّعاى مهدويت وى همزمان با الواطى و مشروبخوارى او سخن گفته است.[١]

٢٣. احمد بن ابراهيم (اوايل ق ٨ ق)

ابن تيميّه مى‌گويد:

در روزگارمان، تعدادى از مشايخ را مى‌شناسم كه زاهد و عابدند و هر كدام بر اين باورند كه مهدى هستند و بسا كه بارها كسانى آنان را مهدى خطاب كرده‌اند، در حالى كه اين شيطان است كه آنان را بدين نام مى‌خواند، هرچند آنان بر اين باورند كه خدا آنان را به اين عنوان مخاطب ساخته است. نام يكى از آنان، احمد بن ابراهيم است. به او گفته مى‌شود: احمد و محمّد در واقع يك اسم است، و ابراهيم خليل هم كه جدّ رسول اللَّه صلى الله عليه و آله بوده است. بنا بر اين، نام پدر تو ابراهيم است و بدين ترتيب، نام تو (احمد)، نام او (رسول) و نام پدر تو (ابراهيم)، نام پدر اوست![٢]

و بدين ترتيب، مهدويت او ثابت گرديده است.

٢٤. فضل اللَّه حروفى (م ٧٩٦ ق)

فضل اللَّه حروفى در اصل، از مردمان استرآباد بود و سال‌ها در اصفهان زيست. او از آن جا به مكّه رفت و باز گشت و در سال ٧٧٨ ق، در اين شهر ادّعاى مهدويت كرد.

اثبات مهدى بودن وى با خواب و اين كه اين ادّعا در خواب، مورد تأييد على عليه السلام هم قرار گرفته، در «نوم‌نامه» وى آمده است:

در اوايل جمادى الاولى سنه ست و ثمانين و سبعمائه ديدم در ذى حجّه كه جامه من سپيد و پاك، به غايت شسته بودند و بينداخته و من دانستم كه جامه من است و مى‌دانستم كه جامه مهدى است، يعنى مى‌دانستم كه منم.[٣]

[١]. الوافى بالوفيات: ج ١ ص ٤٠٠- ٤٠١. نيز، ر. ك: الدرر الكامنة: ج ١ ص ٥١٨ ش ١٤١٧.

[٢]. منهاج السنّة: ج ٤ ص ٢١١.

[٣]. واژه‌نامه گرگانى: ص ٢٤٣( نوم‌نامه).