دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٢ - ٤ صالح بن طريف(م ١١٠ ق)

كانديداى اين لقب شده‌اند. موسى بن طلحة بن عبيد اللَّه هم كه پس از مختار وارد كوفه شد، همراه شمارى ديگر به بصره گريخت. در نقلى آمده است‌

: «و كان فى زمانه يرون أنّه المهدى؛[١]»

. البتّه ممكن است اين تعبير، ساخته دوره بعد باشد؛ امّا به هر حال اگر قرار باشد براى محمّد بن حنفيّه به كار رفته باشد، بعيد نمى‌نمايد كه براى موسى پسر طلحه هم استفاده شده باشد. با اين حال، كاربرد كلمه «مهدى» از سوى شاعر معروف اموى يعنى جرير براى سليمان بن عبد الملك، اين قول را تقويت مى‌كند.[٢]

به طورى كه اخبار سه دهه اخير دوره امويان نشان مى‌دهند، گرايش به ظهور مهدى به عنوان يك باور گسترده بسيار نيرومند بوده و گروه‌هاى مختلف حتّى امويان سعى داشتند از آن استفاده كنند و خود و دولتشان را مصداق برخى از نقل‌هاى ملاحم و فتن بدانند.

٤. صالح بن طريف (م ١١٠ ق)

بربرها در طول قرون، متّهم بوده‌اند كه به سرعت در اطراف شورشيانى كه به نام نبوّت يا مهدويت يا خارجيگرى ظهور مى‌كردند، گرد آمده، از آنان حمايت مى‌كنند.[٣]

بنيان‌گذار يكى از سلسله‌هاى حاكم در مغرب دور، مردى به نام صالح بن طريف (متولّد ١١٠ ق) است. در باره وى گفته شده است: اصل وى از برباط اندلس و يهودى النسب از نسل شمعون بوده است. مدّت‌ها در شرق درس خواند و به گفته اين منابع، نزد غيلان قدرى تحصيل كرد و درس سِحر را هم فرا گرفت. سپس به سرزمين تامسنا آمد. در آن جا اظهار اسلام و تعبّد كرد و زمانى كه مردم جذب وى‌

[١]. تاريخ دمشق: ج ٦٠ ص ٤٣١.

[٢]. تاريخ الأدب العربى: ج ٢ ص ٢٨٤.

[٣]. معجم البلدان: ج ١ ص ٣٦١ مدخل« بربر».