٦٩١. الغيبة، طوسى- در نقل نوشته‌اى ديگر[١]-: [سؤال:] خداوند، عزّتت را مستدام بدارد! نوشته‌ام را ببين و نظرت را به بنده بگو و با تفضّل و احسانت، كارم را آسان كن تا اين نيكى‌ات را نيز بر ديگر نيكى‌هايت به من، بيفزايم. خداوند، عزّتت را مستدام گرداند! نياز [٦٩١/ ١] پيدا كرده‌ام كه از يكى از فقيهان در باره نمازگزارى بپرسى كه چون از تشهّد اوّل و براى ركعت سوم بر مى‌خيزد، آيا واجب است كه تكبير بگويد؟ برخى ياران ما مى‌گويند: تكبير بر او واجب نيست و همين كه بگويد: «بِحَولِ اللَّهِ وَ قُوَّته أقومُ وَ أقعُد؛ به نيرو و قدرت خدا بر مى‌خيزم و مى‌نشينم»، كافى است.

جواب: او فرمود: «در اين باره دو حديث است. يك حديث، اين است كه اگر از حالتى به حالت ديگر منتقل شد، تكبير بگويد و حديث ديگر، آن است كه چون سرش را از سجده دوم برداشت و تكبير گفت و سپس نشست، براى برخاستن پس از اين نشستن، تكبيرى نيست و اين براى تشهّد اوّل هم به همين گونه است و از سر تسليم، به هر يك از حديث‌ها عمل كنى، درست و كافى است».

[٦٩١/ ٢] سؤال: آيا مى‌شود با انگشترى كه نگين آن از خُماهَن‌[٢] است، نماز خواند؟

جواب: «در حالى كه چنين انگشترى را به دست دارد، نماز كراهت دارد؛ امّا جايز و آزاد است و تنها مكروه است».

[٦٩١/ ٣] سؤال: مردى براى فردى غايب كه از وى خواسته است در مِنا برايش قربانى كند، گوسفندى مى‌خرد؛ امّا هنگامى كه مى‌خواهد قربانى را ذبح كند، نام آن فرد را فراموش مى‌كند و قربانى را ذبح مى‌كند و پس از آن، يادش مى‌آيد. آيا اين قربانى براى سفارش دهنده كفايت مى‌كند؟

جواب: «اشكالى ندارد و از صاحبش كفايت مى‌كند».

[٦٩١/ ٤] سؤال: نزد ما بافندگان مجوسى هستند كه گوشت مردار مى‌خورند و غسل جنابت نمى‌كنند و براى ما لباس مى‌بافند. آيا پيش از شستن اين لباس‌ها جايز است در آنها

[١]. از نقل الاحتجاج استفاده مى‌شود كه اين نامه ديگرى از حِميَرى است و سند، يكى است. از اين رو، حديث ازنظر سند، معتبر است.

[٢]. خماهن، سنگى سياه متمايل به سرخ است و به احتمال فراوان، همان آهن چينى است.