مى‌سايند و آبش را گرفته، صاف مى‌كنند و آن را مى‌پزند تا نيمى از آب آن، بخار شود و يك شبانه‌روز، آن را رها مى‌كنند و سپس روى آتش مى‌گذارند و به نسبت يك ششم، عسل رويش مى‌ريزند و آن را مى‌جوشانند و كفَش را مى‌گيرند و نشادر[١] و زاج يمانى را مى‌سايند و نيم مثقال از هر يك را با آن آب مخلوط مى‌كنند و به وزن يك درهم، زعفرانِ ساييده شده در آن مى‌ريزند و آن را مى‌جوشانند و كف آن را مى‌گيرند و آن را به اندازه‌اى مى‌پزند تا مانند عسل سفت شود. آن گاه آن را از روى آتش بر مى‌دارند و سردش مى‌كنند و از آن مى‌نوشند. آيا نوشيدن آن، جايز است؟

جواب آمده بود: «اگر مقدار فراوان آن، مست يا حالت انسان را دگرگون كند، كم و زياد آن، حرام است و اگر مست نكند، حلال است».

[٦٩٠/ ٢٣] سؤال كرده بود: كسى كه برايش كارى پيش آيد و نداند چه كند و [براى رفع سرگردانى،] دو مُهر بر مى‌دارد و در يكى كلمه «بكن» و در ديگرى «نكن» مى‌نويسد و چندين بار از خدا طلب خير مى‌كند و سپس به آن دو مى‌نگرد و يكى را بيرون مى‌كشد و به هر چه آمد، عمل مى‌كند، آيا اين كار، جايز است يا نه؟ و آيا عمل كننده و يا عمل نكننده به آنچه بيرون آمده، مانند كسى است كه استخاره كرده است، يا مانند آن نيست؟

جواب آمده بود: «سنّتى كه عالِم عليه السلام در اين موقعيت‌ها بنا نهاده است، استخاره با برگه‌ها و نماز استخاره است».[٢]

[٦٩٠/ ٢٤] سؤال كرده بود: بهترين وقت براى خواندن نماز جعفر بن ابى طالب كدام است؟ آيا قنوت دارد؟ اگر دارد، در چه ركعتى بخواند؟

جواب آمده بود: «بهترين وقت آن، آغاز روز جمعه است و پس از آن، هر روزى كه خواستى و در هر زمان از شب و روز كه خواندى، جايز است و دو قنوت دارد: در ركعت دوم، پيش از ركوع و در ركعت چهارم پس از ركوع».

[١]. ملحى است جامد از تركيب جوهرفك و داراى طعم زننده( لغتنامه دهخدا).

[٢]. استخاره با نماز، يعنى خواندن دو ركعت نماز و طلب خير از خداوند، و استخاره ذات رقاع، يعنى نوشتن« بكن» و« نكن» در چند برگه كه كامل‌ترين آن، سه« بكن» و سه« نكن» در شش برگه و در آوردن يك يك آنها و رفتار و عمل مطابق اكثريت برگه‌هاى خارج شده در ميان حدّ اكثر پنج برگه است ر. ك: ج ٦ ص ٣٢٧( پژوهشى درباره استخاره‌هاى منسوب به امام زمان عليه السلام).