روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٥٢ - ترجمه

أَلاٰ سٰاءَ مٰا يَحْكُمُونَ ،الا و بد حكم [١]است آنچه ايشان مى‌كنند.و آن آن بود كه در جاهليّت كسى را دختر [٢]آمدى او را زنده در گور كردندى [٣]از دو وجه:يكى از ترس [٤]درويشى چنان كه خداى تعالى گفت: وَ لاٰ تَقْتُلُوا أَوْلاٰدَكُمْ خَشْيَةَ إِمْلاٰقٍ [٥]... ، و ديگر آن‌كه تا ناسزائى به خواستن او فراز نيايد،چنان كه شاعر [٦]گفت در تشكّى [٧]از مثل اين حال:

تبغّى ابن كوز و السّفاهة كاسمها ليستاد منها [٨]إن شتونا لياليا
فما اكثر [٩]الأشياء عندي حزازة بأن أبت مرزيّا [١٠]عليك و رازيا [١١]
فلا تطلبنها [١٢]يا ابن كوز فإنّه غذا النّاس مذ قام النّبيّ الجواريا
و إنّ الّتي [١٣]حدّثتموا في أنوفنا [١٤] و اعناقنا من الإباء كما هيا
چون اسلام آمد خداى تعالى در اين معنى آيات فرستاد و نهى كرد از اين.و رسول-عليه السّلام-بر اين تهديد كرد و عمّى بود فرزدق را نام او صعصعه.او چون خبر يافت [١٥]كه كسى را دختر آمده است او را چند شتر به هديه فرستادى تا او در وجه تجهيز او كردى و او را زنده دفن نكردى [١٦].فرزدق اين در جملۀ مفاخر خود بازگفت، في قوله:

و عمّى الّذي منع الوائدات فأحيا الوئيد و لم يوئد [١٧]
أَلاٰ سٰاءَ مٰا يَحْكُمُونَ ،نظيره قوله: أَ لَكُمُ الذَّكَرُ وَ لَهُ الْأُنْثىٰ، تِلْكَ إِذاً قِسْمَةٌ ضِيزىٰ ، [١٨].