روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ١٧٧ - ترجمه

چون روزگار به اين [١]برآمد.صيحون [٢]پادشاه پارس بود و در بابل بود.گفت:

تدبير آن بايد ساخت كه طليعه‌اى [٣]به زمين شام فرستم [٤]تا بنگرد تا هيچ فرصتى باشد [٥]ما را برآن.گفتند:روا باشد.آنگه يكى را اختيار كرد [٦]و صدهزار مرد به او داد.او برفت با برگ و ساز تمام.اين بخت‌نصّر در مطبخ او بود به طمع آن [٧]تا چيزى به او دهند تا بخورد.چون به شام رسيدند ولايتى ديدند آبادان با لشكر بسيار.سوار و پياده،بى‌حد،دندانش كند شد و دانست كه هيچ نتواند كردن [٨].بخت‌نصّر بيامد و در شام رفت و به مجالس ايشان مى‌گرديد و ايشان را مى‌گفت:چه منع مى‌كند شما را ازآن‌كه بروى و به زمين بابل روى و آن شهر بستانى و خزانه‌هاى [٩]جهان نهاده است آنجا بردارى،چه آن شهر [١٠]حصنى ندارد و آنجا بس لشكر [١١]نيست.ايشان گفتند:

ما اهل كالزار [١٢]نه‌ايم [١٣]و ما كالزار [١٤]عادت نكرده‌ايم [١٥].بخت‌نصّر بيامد و صاحب طليعه را اين حديث بگفت تا [١٦]او بازگشت و صيحون را گفت [١٧]:آن [١٨]شهرى است بس قوى و لشكرهاى بسيار [١٩]،و من هيچ مطمح [٢٠]نديدم آنجا.صيحون از سر كار برفت.بخت‌نصّر در لشكر مى‌گرديد و همى [٢١]گفت:به نزديك من خبرى [٢٢]هست از اخبار [٢٣]شام و سرّى از اسرار آن با كس نگويم مگر با ملك.اين مى‌گفت تا زبان به زبان به ملك رسيد.او را بخواند و گفت:اين [٢٤]چيست كه از تو مى‌گويند؟گفت:بلى،يا ملك!من در شام رفته‌ام و احوال ايشان تفحّص كرده و بدانسته و بشناخته،و آن قصّه با او بگفت [٢٥]،امّا [٢٦]فلان كه تو او را فرستادى او بر ظاهر شهر [٢٧]فرود آمد و از احوال