روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ١٠٦ - ترجمه

دل تعلّق دارد و آنچه بر زبان رود [١]حكايت كفر و ايمان باشد.

اما حكم آيت اجماع علماست بر آنكه آن را كه او را اكراه كنند بر كفر يا بر معصيتى از معاصى:به تهديد قتل و ضرب و ايذا و ايلام،او را روا باشد كه آنچه او را برآن اكراه مى‌كنند،بكند[١٠٦-ر]و آنچه دون قتل بود اولى‌تر آن بود كه تحمّل كند براى خداى تا ثوابش بيشتر باشد.

اما اكراه در بيع و عقد [٢]و ساير عقود شرعى آن عقد به اكراه [٣]نبندد [٤]باتّفاق.

امّا طلاق،فقها در او خلاف كردند:اهل عراق طلاق مكره روا دارند و گويند:

واقع باشد،و هم‌چونين [٥]گويند:در إكراه بر نذور [٦]و سوگند و رجعت و آنچه مانند اين بود.و مذهب اهل البيت [٧]و مالك و اوزاعى و شافعى آن است كه طلاق مكره و نذور [٨]سوگند او برنيوفتد [٩]و اين قول بيشتر صحابه است.و شعبى را در طلاق قولى است [١٠]مخالف اجماع،و آن آن است كه گفت:چون [١١]إكراه از سلطان باشد واقع نبود و چون از سلطان نباشد واقع بود.

ذٰلِكَ بِأَنَّهُمُ اسْتَحَبُّوا الْحَيٰاةَ الدُّنْيٰا ،«ذلك»اشارت است به عذاب و غضب،گفت آن براى آن است كه ايشان اختيار كردند زندگانى دنيا [١٢]بر آخرت و خداى تعالى هدايت ندهد كافران را برآن تاويلها كه گفته شد [١٣]از لطف يا [١٤]حكم و [١٥]تسميت ياره [١٦]بهشت.

ثُمَّ إِنَّ رَبَّكَ ،پس خداى تو اى محمّد آنان راست يعنى رضاى خداى تو و ثواب او،على حذف المضاف و اقامة المضاف إليه مقامه،آنان راست كه هجرت كنند و وطن خود رها كنند و از مكّه در موافقت [١٧]رسول به [١٨]مدينه آيند پس از آنكه ايشان را