اسراء / ٥١: «فَسَيَقُولُونَ مَنْ يُعِيدُنا قُلِ الَّذِي فَطَرَكُمْ أَوَّلَ مَرَّة فَسَيُنْغِضُونَ إِلَيْكَ رُؤُسَهُمْ وَيَقُولُونَ مَتى هُوَ قُلْ عَسى أَنْ يَكُونَ قَرِيبا».

خواهند گفت: كيست كه ما را بازگرداند؟ بگو آنكه نخست شما را آفريد، پس زودا كه سر را به سوى تو بجنبانند و بگويند پس چه هنگام است آن؟ بگو ممكن است نزديك باشد.

عنكبوت / ١٩: «أَوَلَمْ يَرَوْا كَيْفَ يُبْدِئُ اللهُ الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيدُهُ إِنَّ ذلِكَ عَلَى اللهِ يَسِير».

آيا نديده‌اند كه خدا چگونه آفريدگان را به وجود مى‌آورد؟ سپس نيز مى‌تواند آنرا باز گرداند، همانا اين كار براى خدا آسان است.

عنكبوت / ٢٠: «قُلْ سِيرُوا فِي الأَْرْضِ فَانْظُرُوا كَيْفَ بَدَأَ الْخَلْقَ ثُمَّ اللهُ يُنْشِىُ النَّشْأَةَ الآْخِرَةَ إِنَّ اللهَ عَلى كُلِّ شَيْء قَدِير».

برويد در زمين بگرديد تا ببينيد كه آغاز آفرينش چگونه است [وقتى خدا انسانها را نو به نو مى‌آفريند] همو مى‌تواند نشأه‌ى ديگرى نيز بوجود آورد؛ همانا قدرت خدا باقى‌ست و بر هر چيز تواناست.

روح / ٢٧: «وَهُوَ الَّذِي يَبْدَؤُا الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيدُهُ وَهُوَ أَهْوَنُ عَلَيْهِ وَلَهُ الْمَثَلُ الأَْعْلى فِي السَّماواتِ وَالأَْرْضِ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيم».

آنكه آفرينش را مى‌آغازد، باز هم مى‌تواند ايجاد كند، بار دوم كار آسانترى‌ست [گرچه براى خدا فرقى ندارد، ولى ما وقتى مى‌سنجيم مى‌بينيم بار دوم آسانتر است؛ زيرا بار اوّل روحى در كار نبود و او به وجود آورد، بار دوّم كه روح نيز باقى ست].

در سوره‌ى يس، پس از اينكه ناسپاسى انسان را يادآور مى‌شود، در مقام بحث برمى‌آيد و مى‌فرمايد:

يس / ٧٩: «قُلْ يُحْيِيهَا الَّذِي أَنْشَأَها أَوَّلَ مَرَّة».

همان كسى كه اولين بار، انسان را آفريد او را زنده خواهد كرد.

ق / ١٥: «أَفَعَيِينا بِالْخَلْقِ الأَْوَّلِ بَلْ هُمْ فِي لَبْس مِنْ خَلْق جَدِيد».

آيا با آفرينش نخستين، عاجر شديم[١]؛ (چنين نيست) ولى ايشان درباره آفرينش جديد را اشتباهند.

[١] عىّ: واماندگى