معارف قرآن - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٨٢ - زنبور عسل

واحدى دارد. در بسيارى از جاى‌ها در قرآن؛ اين آيات به دنبال آيات توحيدى ذكر شده است يا نتيجه‌ى توحيدى از آن‌ها مى‌گيرد:

ـ در سوره‌ى نحل پس از ذكر پديده‌ها مى‌فرمايد:

نحل / ٢٢: «إِلهُكُمْ إِلهٌ واحِد».

ـ در سوره‌ى بقره، مى‌فرمايد:

بقره / ١٦٣، ١٦٤: «وَإِلهُكُمْ إِلهٌ واحِدٌ لا إِلهَ إِلاّ هُوَ الرَّحْمنُ الرَّحِيم».

و سپس:

«إِنَّ فِي خَلْقِ السَّماواتِ وَالأَْرْض...» الخ.

٦ ـ در برخى از آيات به ملازمه‌ى بين خالقيّت و ربوبيّت اشاره مى‌فرمايد؛ همان كسى كه آفريننده است؛ تدبير كننده نيز هست؛ (در مقابل مشركان كه آفريننده، كسى و تدبير كننده را كس ديگرى مى‌دانستند).

در سوره‌ى انعام پس از ذكر آيات تكوينى، مى‌فرمايد:

انعام / ١٠٢: «ذلِكُمُ اللهُ رَبُّكُمْ خالِقُ كُلِّ شَيْء».

اين است پروردگار شما، آفريننده‌ى هر چيز.

اين همان الله است كه ربّ شما نيز هست. تدبير، نحوه‌ى آفرينش است و از آفرينش جدا نيست.

٧ ـ صفات خدا نيز با انديشيدن در اين آيات، به دست مى‌آيد: علم، قدرت، حكمت، عظمت و امثال آن.

٨ ـ در برخى از اين آيات؛ به مسأله‌ى معاد توجّه داده مى‌شود از راه نشان دادن آثار قدرت الهى تا بفهمند كه خدا قدرت دارد دوباره انسانها را زنده كند. بسيارى از مردم پيش از آمدن پيامبران، امكان زنده شدنِ بعد از مرگ را، انكار مى‌كردند:

يس / ٧٧: «قالَ مَنْ يُحْيِ الْعِظام...».

گفت چه كسى استخوانها(ى پوسيده) را (دوباره) زنده مى‌كند؟

بسيارى از آيات، در برابر چنين مردمى مى‌فرمايد: درباره‌ى عظمت آسمان و... بينديشيد؛

فاطر / ٩: «أَأَنْتُمْ أَشَدُّ خَلْقاً أَمِ السَّماء».

آيا آفرينش مشكلتر است يا آسمانها؟

آيا خدايى كه اين جهان عظيم را آفريده، عاجز است كه شما را دوباره بيافريند؟ و در قيامت زنده كند؟