طارق / ٨ ـ ٥: «فَلْيَنْظُرِ الإِْنْسانُ مِمَّ خُلِقَ، خُلِقَ مِنْ ماء دافِق، يَخْرُجُ مِنْ بَيْنِ الصُّلْبِ وَالتَّرائِبِ، إِنَّهُ عَلى رَجْعِهِ لَقادِر».

اگر آدمى در معاد، شك دارد پس بايد بنگرد كه از چه آفريده شده است؛ از آبى جهنده كه از بين صُلب و ترائب خارج مى‌گردد؛ همانا او بر باز گرداندن وى (نيز)، تواناست.

واقعه / ٦٢: «وَلَقَدْ عَلِمْتُمُ النَّشْأَةَ الأُْولى فَلَوْ لا تَذَكَّرُون».

نشأه‌ى اولى را كه مى‌بينيد، پس چرا متذكّر نمى‌شويد؟!

حج / ٥: «يا أَيُّهَا النّاسُ إِنْ كُنْتُمْ فِي رَيْب مِنَ الْبَعْثِ فَإِنّا خَلَقْناكُمْ مِنْ تُراب ثُمَّ مِنْ نُطْفَة...».

اى مردم اگر در قيامت شك داريد؛ پس آيا نه اينست كه ما شما را از خاك و سپس از نطفه آفريديم...؟

قيامت / ٤٠ـ٣٦: «أَيَحْسَبُ الإِْنْسانُ أَنْ يُتْرَكَ سُدىً؟ أَلَمْ يَكُ نُطْفَةً مِنْ مَنِيّ يُمْنى. ثُمَّ كانَ عَلَقَةً فَخَلَقَ فَسَوّى فَجَعَلَ مِنْهُ الزَّوْجَيْنِ الذَّكَرَ وَالأُْنْثى، أَلَيْسَ ذلِكَ بِقادِر عَلى أَنْ يُحْيِيَ الْمَوْتى؟».

آيا آدمى گمان مى‌كند حساب و كتابى در كار نيست و بيهوده رها مى‌شود؟ آيا نطفه‌اى از آبى كه منى‌ست نبوده است و آنگاه «علقه» [خون بسته] اى پس آفريدش و سپس او را موزون گردانيد و از آن، جفت مرد و زن را آفريد؛ آيا چنين كسى قادر نيست كه مردگان را زنده كند؟

مؤمنون / ١١٥: «أَفَحَسِبْتُمْ أَنَّما خَلَقْناكُمْ عَبَثاً وَأَنَّكُمْ إِلَيْنا لا تُرْجَعُون».

آيا پنداشتيد كه شما را بيهوده آفريديم و بسوى ما بازگشت داده نخواهيد شد.

مرسلات / ٢٠: «أَلَمْ نَخْلُقْكُمْ مِنْ ماء مَهِين فَجَعَلْناهُ فِي قَرار مَكِين إِلى قَدَر مَعْلُوم فَقَدَرْنا فَنِعْمَ الْقادِرُون».

آيا شما را از آبى پست نيافريديم و آن آب را در قرارگاهى استوار ننهاديم تا زمان مشخصّ، پس اندازه معيّن كرديم و ما چه خوب تواناييم (يا خوب مى‌سنجيم و اندازه‌گيرى مى‌كنيم).

عبس / ١٩ـ١٧: «قُتِلَ الإِْنْسانُ ما أَكْفَرَهُ، مِنْ أَيِّ شَيْء خَلَقَهُ، مِنْ نُطْفَة خَلَقَهُ فَقَدَّرَه».

مرگ بر اين انسان ناسپاس، خدا از چه او را آفريد؟ از نطفه خلق كرد سپس به او (صورت و شكل و) اندازه داد.

آيا اگر چنين خدايى بخواهد پس از مرگ دوباره‌ات زنده سازد، نمى‌تواند؟

غافر / ٥٧: «لَخَلْقُ السَّماواتِ وَالأَْرْضِ أَكْبَرُ مِنْ خَلْقِ النّاسِ وَلكِنَّ أَكْثَرَ النّاسِ لا يَعْلَمُون».

همانا آفرينش آسمانها و زمين از آفريدن انسان مهمتر است امّا بيشتر مردم درنمى‌يابند.

نازعات / ٢٧: «أَنْتُمْ أَشَدُّ خَلْقاً أَمِ السَّماءُ بَناها رَفَعَ سَمْكَها فَسَوّاها».