فرهنگ قرآن - مرکز فرهنگ و معارف قرآن - الصفحة ٦١١ - شتر از آيات خدا
٣٣. اسرار شگفتانگيز، در آفرينش شتر:
أَ فَلا يَنْظُرُونَ إِلَى الْإِبِلِ كَيْفَ خُلِقَتْ. [١]
غاشيه (٨٨) ١٧
٣٤. تشويق خداوند به تأمّل و انديشه در خلقت شتر، براى درك قدرت او:
أَ فَلا يَنْظُرُونَ إِلَى الْإِبِلِ كَيْفَ خُلِقَتْ.
غاشيه (٨٨) ١٧
٣٥. كشف و شناسايى ويژگيهاى شتر، راهنماى فكرى انسان براى اعتقاد به قدرت خداوند:
أَ فَلا يَنْظُرُونَ إِلَى الْإِبِلِ كَيْفَ خُلِقَتْ.
غاشيه (٨٨) ١٧
زوجيّت شتر
٣٦. آفرينش نوع شتر به گونه زوجيّت (نر و مادّه)، از آيات خداوند:
وَ هُوَ الَّذِي أَنْشَأَ ... وَ مِنَ الْإِبِلِ اثْنَيْنِ ....
انعام (٦) ١٤١ و ١٤٤
شتر آبستن
٣٧. حليت استفاده از جنين شتر آبستن:
وَ مِنَ الْإِبِلِ اثْنَيْنِ ... أَمَّا اشْتَمَلَتْ عَلَيْهِ أَرْحامُ الْأُنْثَيَيْنِ ....
انعام (٦) ١٤٤
٣٨. شتر آبستن، از نفيسترين سرمايههاى مردم در زمان نزول قرآن:
وَ إِذَا الْعِشارُ عُطِّلَتْ. [٢]
تكوير (٨١) ٤
٣٩. بىتوجّهى مردم به شتران آبستن گرانقيمت، هنگام مشاهده آثار قيامت:
وَ إِذَا الْعِشارُ عُطِّلَتْ وَ إِذَا الصُّحُفُ نُشِرَتْ.
تكوير (٨١) ٤ و ١٠
شتر از آيات خدا
٤٠. آفرينش شتر، نشانه قدرت خدا:
أَ فَلا يَنْظُرُونَ إِلَى الْإِبِلِ كَيْفَ خُلِقَتْ.
غاشيه (٨٨) ١٧
٤١. شتر صالح، از آيات خدا:
وَ إِلى ثَمُودَ أَخاهُمْ صالِحاً قالَ يا قَوْمِ ... قَدْ جاءَتْكُمْ بَيِّنَةٌ مِنْ رَبِّكُمْ هذِهِ ناقَةُ اللَّهِ لَكُمْ آيَةً ....
اعراف (٧) ٧٣
وَ يا قَوْمِ هذِهِ ناقَةُ اللَّهِ لَكُمْ آيَةً ....
هود (١١) ٦٤
... وَ آتَيْنا ثَمُودَ النَّاقَةَ مُبْصِرَةً فَظَلَمُوا بِها وَ ما نُرْسِلُ بِالْآياتِ إِلَّا تَخْوِيفاً.
اسراء (١٧) ٥٩
إِذْ قالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ صالِحٌ .... فَأْتِ بِآيَةٍ إِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقِينَ قالَ هذِهِ ناقَةٌ لَها ....
شعراء (٢٦) ١٤٢ و ١٥٤ و ١٥٥
كَذَّبَتْ ثَمُودُ بِطَغْواها فَقالَ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ ناقَةَ اللَّهِ وَ سُقْياها.
شمس (٩١) ١١ و ١٣
[١] . ويژگيهاى وجودى شتر، اسرارآميز است؛ (مجمعالبيان، ج ٩-/ ١٠، ص ٧٢٧) از جمله اينكه گوشت، پوست، پشم و شيرش قابل استفاده براى انسان است. نيز حيوانى نيرومند و مقاوم در مقابل تشنگى و گرسنگى، باربر، كشتى بيابانهاى صعبالعبور، سريعالسير و كمخرج است
[٢] . «عشار» جمع «عشراء» در اصل به معناى شتر ماده و باردارى است كه ده ماه از حمل آن گذشته و در آستانه آوردن بچّه شترى است. در تشبيه آيه، اشاره كنايى است به فراموشى نفيسترين اموال كه انسان خيلى به آن مشتاق است. هنگام حشر در قيامت مشغول به نفس خويش است و نفيسترين مالش را فراموش مىكند. (الميزان، ج ٢٠، ص ٢١٣)