فصول الحکمة؛ شرح فارسی بر منظومه(مبحث الهیات) - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٧٥ - جواب مصنف(ره) از دليل مذكور

شده‌اند.

قوله: و هو مذهب شيخ الاشراق: ضمير « هو » به « ثانيهما » راجع است.

مؤلّف گويد:

در وجه تسميه شيخ به « شيخ اشراق» گفته‌اند:

وى حكمت مشرق زمين را با اين مبنا زنده نمود.

برخى نيز گفته‌اند:

وجه تسميه وى به شيخ اشراق آنستكه مبناى اين حكمت بر كشف و

اشراقات معنوى است.

شرح عربى: مثل انّ الوجود لو كان حاصلا فى الاعيان لكان موجودا فله ايضا وجود و

لوجوده وجود الى غير النّهاية.

و هو مزيّف بانّ الوجود موجود بنفس ذاته لا بوجود آخر، فلا يذهب الامر

الى غير النّهاية.

و قس عليه سايرا دلّته المذكورة با جوبتها فى المطوّلات و لا نطيل هذا

المختصر بذكرها.

ترجمه:

دليل قائلين باصالت ماهيّت‌

مثلا گفته‌اند:

وجود اگر در اعيان حاصل باشد پس در حقّش بايد بگوئيم وجود موجود

است و براى وجودش نيز وجود ديگرى بايد باشد و اين امر تا بى‌نهايت ادامه پيدا

مى‌كند.

جواب مصنّف (ره) از دليل مذكور

اين استدلال ضعيف است، زيرا وجود موجود است بنفس ذاتش نه‌