از مدينه تا مدينه( مقتل) - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٧١٣ - وداع دوم حضرت ابا عبد الله الحسين عليه السلام با اسيران دشت كربلاء و اهل حرم

سپس امّ كلثوم عليها السّلام پيش آمده و دامن برادر را گرفت و با گريه و زارى عرضه داشت :

اى پناه بى‌كسان كه سايه مرحمت برسر ما داشتى و الآن مانند كبوتر تو را صيد و سايه دولتت را از سر ما كم كرده و آبروى ما را مى‌برند، ما بى‌تو زندگانى را مى‌خواهيم چه بكنيم، خود را از گريه هلاك خواهيم نمود .

پس از آن سكينه خاتون سلام اللّه عليها با دل پرخون نزديك آمد و دامن پدر را گرفت و با سوز و گدازى خارج از توصيف عرض كرد :

پدر جان، اكنون وقت يتيمى من نبود چه زود مرا تنها گذاشتى، بعد از تو اين بيوه‌زنان ميان اين همه دشمنان چه كنند

پدر جان تا سايه پرمهر و محبت تو برسر ما بود زندگى برما شيرين و گوارا بود، الآن روز ما تار و زندگى ما ناگوار شده .

و امّا ساير محترمات حرم دور امام عليه السّلام را كالكواكب المتحيرة الحافين بالبدر التّمام همچون پنج كوكب متحير ( عطارد، زهره، مريخ، مشترى و زحل ) كه دور ماه شب چهارده را احاطه كرده باشند گرفتند .

جملگى مضطرب، پريشان و لرزان و خائف بودند كه ساعتى ديگر چه برسرشان خواهد آمد، ملجاء و پناهشان تنها امام عليه السّلام بود آن هم در شرف مرگ، بارى شصت و چهار زن ميان سراپرده يكى دامن امام عليه السّلام را گرفته ديگرى به دور آن‌