پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٨٥ - ٤٧٢ فِى دُعَاءٍ اسْتَسْقَى بِهِ اللَّهُمَّ اسْقِنَا ذُلُلَ السَّحَابِ دُونَ صِعَابِهَا
٤٧٢ فِى دُعَاءٍ اسْتَسْقَى بِهِ اللَّهُمَّ اسْقِنَا ذُلُلَ السَّحَابِ دُونَ صِعَابِهَا.
امام عليه السلام در دعايى كه براى درخواست باران كرده، عرضه مىدارد:
خداوندا! بهوسيله ابرهاى رام به ما باران عنايت كن
نه بهوسيله ابرهاى سركش (و خطر آفرين). [١]
مرحوم سيد رضى بعد از ذكر اين دعاى پرمعنا مىگويد: «اين از كلمات فصيح و شگفتانگيز است زيرا امام عليه السلام ابرهاى پرسروصدا را كه توأم با رعد و برق و طوفان و صاعقه است تشبيه به شتران سركشى كرده كه بار خود را فرو مىافكنند و سوار خود را به زمين مىكوبند ولى ابرهاى خالى از اين هياهو را به شتران رام تشبيه فرموده كه به راحتى مىتوان از آنها شير دوشيد و بر آنها سوار شد»؛
(قال الرضيّ: وهذا من الكلامِ العَجيبِ الفَصاحةِ، وذلك أنّه عليه السلام شبّه السّحابَ
[١]. سند گفتار حكيمانه:
مرحوم خطيب تنها منبع ديگرى كه براى اين دعاى پرمعنا و زيبا ذكر كرده نهايه ابن اثير در ماده «زلل» مىباشد. (مصادر نهجالبلاغه، ج ٤، ص ٣١٩).