پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٥٩ - نكته نقش دوستان در زندگى انسان

در حكمت دوازدهم نيز نكته‌اى شبيه همين نكته حكيمانه وجود داشت آن‌جا كه مى‌فرمود:

«أَعْجَزُ النَّاسِ مَنْ عَجَزَ عَنِ اكْتِسَابِ الْإِخْوَانِ وَ أَعْجَزُ مِنْهُ مَنْ ضَيعَ مَنْ ظَفِرَ بِهِ مِنْهُمْ‌

؛ عاجزترين مردم كسى است كه نتواند براى خود دوستى انتخاب كند و از او عاجزتر كسى است كه دوستانى را كه به‌دست آورده است از دست بدهد».

امام صادق عليه السلام در حديثى مى‌فرمايد:

«مَنْ أَكْرَمَكَ فَأَكْرِمْهُ وَ مَنِ اسْتَخَفَّ بِكَ فَأَكْرِمْ نَفْسَكَ عَنْهُ‌

؛ كسى كه تو را گرامى مى‌دارد گرامى‌اش بدار و كسى كه تو را سبك مى‌سازد خود را از او دور ساز». [١]

نكته نقش دوستان در زندگى انسان‌

زندگى انسان- همان‌گونه كه بارها اشاره كرده‌ايم- زندگى پيچيده و مملو از مشكلاتى است كه انسان به تنهايى از عهده حل آن‌ها برنمى‌آيد و به همين دليل انسان رو به زندگى اجتماعى كرده و همه‌جا گروه‌هايى از انسان‌ها با هم زندگى مى‌كنند و مشكلات را به كمك يكديگر حل نمايند.

ولى اين مقدار نيز كافى نيست. هركسى نياز به دوستانى دارد كه در مشكلات به يارى او بشتابند و اين كمك متقابل سبب غلبه بر مشكلات خواهد شد. به همين دليل در اسلام برداشتن دوست تأكيد شده است.

در آغاز اسلام نيز مسلمانان علاوه بر آن‌كه همه خود را برادر يكديگر مى‌دانستند هركدام با فرد يا افرادى عقد اخوت و پيمان برادرى بستند. اين پيمان احترام فوق‌العاده‌اى دارد و احكامى در فقه بر آن مترتب مى‌شود.

اين‌گونه دوستان نه تنها در دنيا بلكه در آخرت نيز مى‌توانند سبب نجات‌

[١]. بحارالانوار، ج ٧١، ص ١٦٧.