پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١١٢ - ٣٧٤ وَفِي كَلامٍ آخَرَ لَهُ يَجْرِي هَذَا الْمَجْرَى فَمِنْهُمُ الْمُنْكِرُ لِلْمُنْكَرِ بِيَدِهِ وَ لِسَانِهِ وَ قَلْبِهِ، فَذلِكَ الْمُسْتَكْمِلُ لِخِصَالِ الْخَيْرِ؛
گروهى ديگر تنها با قلبشان نهى از منكر مىكنند (و از آن بيزارند) ولى مبارزه با دست و زبان را ترك مىگويند اين گروه بهترين خصلتهاى از اين سه را ترك گفته و تنها به يكى چنگ زدهاند.
گروهى ديگر نه با زبان نهى از منكر مىكنند و نه با قلب و نه با دست، اينها (در حقيقت) مردگانى در ميان زندگان هستند.
(بدانيد) تمام اعمال نيك و حتى جهاد در راه خدا در برابر امر به معروف و نهى از منكر همچون آب دهان است در برابر دريايى عميق و پهناور. امر به معروف و نهى از منكر نه مرگ كسى را نزديك مىكند و نه از روزى كسى مىكاهد (و بدانيد) از همه اينها مهمتر سخن حقى است كه در برابر سلطان ستمگرى گفته شود (و از مظلومى در مقابل آن ظالم دفاع گردد). [١]
[١]. سند گفتار حكيمانه:
در كتاب مصادر آمده است: بخشى از اين كلام نورانى را قبل از سيد رضى ابوطالب مكى در كتاب قوت القلوب با تفاوتهايى آورده است. سپس مىافزايد: دليل ايراد اين كلام از سوى امام عليه السلام آنگونه كه در كتاب فقه الرضا كه قبل از نهجالبلاغه نگاشته شده آمده است اين است كه اميرمؤمنان عليه السلام مشغول خواندن خطبه بود كه مردى عرضه داشت: اى اميرمؤمنان! از مرده زندگان براى ما سخن بگو. امام عليه السلام خطبه خود را قطع كرد و گفتار حكيمانه بالا را ايراد فرمود. آنگاه مىافزايد كه در مصادر خطبه ١٥٤ گذشت كه آن خطبه و اين گفتار حكيمانه و چند گفتار حكيمانه ديگر (از كلمات قصار) همه خطبه واحدهاى بوده كه يكجا از سوى امام عليه السلام ايراد شده (و مرحوم سيد رضى آنها را از هم جدا ساخته است). (مصادر نهجالبلاغه، ج ٤، ص ٢٧٥).