پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٣٢ - شرح و تفسير دنيا وسيله است نه هدف
و پرمعنى يكى از زندهترين دلايل رستاخيز و حساب و جزاى اعمال را بيان مىكند، و آن اين كه: اگر بهراستى قيامت و معادى در كار نباشد زندگى دنيا عبث و بيهوده خواهد بود؛ زيرا زندگى اين جهان، با تمام مشكلاتى كه دارد و با اين همه تشكيلات، مقدمات و برنامههايى كه خدا براى آن چيده است اگر صرفاً براى همين چند روز باشد بسيار پوچ و بىمعنى مىباشد.
اين موضوع، درست به آن مىماند كه طفلى در شكم مادر صاحب عقل و هوش كامل گردد، از خود سؤال مىكند: چرا آفريدگار، مرا در اينجا زندانى كرده است؟ اين دست و پا اين چشم و گوش براى چيست و به چه منظورى آفريده شده است؟ در اين ظلمات ثلاث و در ميان مشتى خون و آب، وجود من چه فايدهاى دارد؟
ولى هنگامى كه به او بگويند: در اينجا پرورش مىيابى و به زودى وارد دنياى وسيعى مىشوى كه فضايى باز و آفتابى درخشان، نهرهايى جارى و باغهايى پرگل و پرطراوت دارد و در آنجا مىتوانى به تحصيل علم و دانش و انواع تفريحات سالم بپردازى، باور مىكند كه زندگى دوران جنينى بيهوده و عبث نيست. [١]
[١]. براى توضيح بيشتر به جلد ١٤ تفسير نمونه ذيل آيه ١١٥ سوره مؤمنون تحت عنوان «مرگ، نقطه پايان زندگى نيست» مراجعه كنيد.