پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٧٢ - نكته زبير و عبداللَّه بن زبير
و خراسان و اكثر شام شد و پايتخت خود را مدينه قرار داد ولى در زمان عبدالملك به دست حجاج بن يوسف ثقفى در حالى كه از مدينه به مكه آمده بود كشته شد و اين، بعد از آن بود كه همه يارانش او را رها كرده بودند و بدنش را مدتها به دار آويزان كردند و اين در سال ٧٣ هجرى بود.
ابن عبدالبَر در كتاب استيعاب مىنويسد: نامگذارى او بهوسيله پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله بود و حتى گفتهاند: پيامبر صلى الله عليه و آله پس از تولد براى او دعا كرد.
در عين حال، همين عبدالبَر مىنويسد كه او صفاتى داشت كه با خلافت سازگار نبود. ازجمله بخيل و خسيس و بدخلق و حسود بود. او محمّد بن حنفيه را از مكه و مدينه بيرون فرستاد و عبداللَّه بن عباس را به طائف تبعيد كرد. [١]
بعضى از مورخان نوشتهاند كه او چهل روز جمعه در نماز جمعه نامى از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله نبرد و درودى بر آن حضرت نفرستاد. هنگامى كه مردم به او اعتراض كردند گفت: پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله خانواده بدى دارد كه اگر من درود بر آن حضرت بفرستم مردم به خانواده او علاقهمند مىشوند و سبب خوشحالى آنها مىگردد. [٢]
و اين نشانه نهايت عداوت او با اهل بيت پيغمبر عليهم السلام بود.
ابن ابىالحديد در ادامه اين سخن مىنويسد: هنگامى كه عبداللَّه بن زبير بغض و عداوت خود را درباره بنىهاشم آشكار ساخت و نام رسول اللَّه صلى الله عليه و آله را در هيچ خطبهاى، نه در روز جمعه و نه در غير جمعه، نبرد جمعى از نزديكانش او را سرزنش كردند و اين كار را به فال بد گرفتند و او را از عاقبت خطرناك اين كار برحذر داشتند. ابن زبير گفت: واللَّه من آشكارا نمىگويم ولى در پنهان نام آن حضرت را مىبرم (و درود مىفرستم) ولى من ديدم بنىهاشم وقتى نام آن
[١]. ابن عبدالبر، استيعاب، شرح حال عبداللَّه بن زبير؛ شرح نهجالبلاغه ابن ابىالحديد، ج ٢٠، ص ١٠٢ به بعد.
[٢]. الكنى و الالقاب، ج ١، ص ٢٩٣.