پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٢٩ - شرح و تفسير مشكل خود را با خدا بگو

مشكلات به يارى ديگرى برخيزد. امروز اين برادر از آن برادر كمك مى‌طلبد، فردا به عكس.

البته بازگو كردن گرفتارى‌ها و مشكلات ممكن است براى كمك طلبيدن نباشد بلكه به عنوان درددل براى كسب آرامش باشد اما تعبير به «حاجة» نشان مى‌دهد كه منظور امام عليه السلام بازگو كردن براى حل مشكل است.

در داستان يعقوب و يوسف عليهما السلام مى‌خوانيم كه يعقوب عليه السلام به فرزندانش گفت: « «قَالَ إِنَّمَا أَشْكُو بَثِّى وَحُزْنِى إِلَى اللَّهِ»؛ گفت: «من غم و اندوهم را تنها به خدا مى‌گويم (و شكايت نزد او مى‌برم)!». [١]

اين آيه شريفه نشان مى‌دهد كه واژه «شكايت» در ادبيات عرب به معناى ابراز ناراحتى و گله نيست و هرگز يعقوب عليه السلام در برابر خداوند گله نكرد بلكه مشكلات و گرفتارى‌هاى خود را بازگو نمود و لذا به‌دنبال آن مى‌گويد: من از خدا چيزهايى مى‌دانم كه شما نمى‌دانيد «وَأَعْلَمُ مِنَ اللَّهِ مَا لَاتَعْلَمُونَ».

به همين دليل خداوند دعاى او را مستجاب كرد و طولى نكشيد كه حاجت او را برآورد و دوران فراق او پايان يافت.

ولى اگر انسان مؤمنى نزد دشمنان اسلام حاجت خود را بازگو كند و يا درددل نمايد قطعاً كلمات ديگرى را به‌كار مى‌برد كه خوشايند نيست و از اين گذشته دشمن را خوشحال مى‌كند و اى بسا دشمن سنگدل لب به ملامت او بگشايد و مشكلات را ناشى از مسلمان بودن او بداند. به همين دليل امام عليه السلام مى‌فرمايد:

چنين كسى گويا شكايت خدا را نزد آن فرد بى‌ايمان كرده است.

در تأييد اين گفتار حكيمانه در حكمت ٦٦ آمده است:

«فَوْتُ الْحَاجَةِ أَهْوَنُ مِنْ طَلَبِهَا إِلَى غَيرِ أَهْلِهَا

؛ از دست رفتن حاجت، بهتر از طلب كردن آن از نامردان است».

[١]. يوسف، آيه ٨٦.