پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٢١ - شرح و تفسير واسطههاى فيض

مى‌گيرد سپس آن را به گروهى ديگر مى‌دهد (كه اين وظيفه را انجام مى‌دهند)»؛

(فَيُقِرُّهَا فِي أَيْدِيهِمْ مَا بَذَلُوهَا؛ فَإِذَا مَنَعُوهَا نَزَعَهَا مِنْهُمْ، ثُمَّ حَوَّلَها إِلَى غَيْرِهِمْ‌)

. اين كلام در واقع اخطار شديدى به افراد متمكن و ثروتمند است كه گمان نكنند همه آنچه را خداوند به آن‌ها ارزانى داشته متعلق به خود آن‌هاست بلكه خداوند سرپرستى اموال مورد نياز نيازمندان را نيز به آن‌ها سپرده است. اگر به وظيفه خود در اين سرپرستى و مديريت عمل نكنند از آن‌ها مى‌گيرد و به افرادى كه وظيفه‌شناس‌اند مى‌دهد.

حديث قدسى بالا نيز كه فرمود: فقرا تحت تكفل من‌اند و اغنيا وكلاى من مى‌باشند اشاره به اين است كه وكيل مادامى مى‌تواند وكيل باشد كه خيانت در امر وكالت نكند، آن روز كه خيانت كند او را عزل مى‌كنند و به ديگرى مى‌سپارند.

گفتار حكيمانه ١٣ نيز كه امام عليه السلام مى‌فرمايد:

«إِذَا وَصَلَتْ إِلَيكُمْ أَطْرَافُ النِّعَمِ فَلَا تُنَفِّرُوا أَقْصَاهَا بِقِلَّةِ الشُّكْرِ

؛ هنگامى كه مقدمات نعمت به شما روى آورد دنباله آن را به واسطه قلت شكرگزارى از خود دور نسازيد». مى‌تواند اشاره‌اى به همين نكته باشد زيرا يكى از شئوون شكرگزارى نعمت اين است كه ديگران را هم در آن سهيم و بهره‌مند سازند.

در حديثى كه معاذ بن جبل از رسول خدا صلى الله عليه و آله نقل مى‌كند مى‌خوانيم:

«مَا عَظُمَتْ نِعْمَةُ اللَّهِ عَلَى عَبْدٍ إِلَّا عَظُمَتْ مَئُونَةُ النَّاسِ عَلَيهِ فَمَنْ لَمْ يحْتَمِلْ تِلْكَ الْمَئُونَةَ فَقَدْ عَرَّضَ تِلْكَ النِّعْمَةَ لِلزَّوَالِ‌

؛ نعمت خداوند بر هيچ بنده‌اى فزونى نمى‌يابد مگر اين‌كه هزينه‌هاى مردم بر او زياد مى‌شود كسى كه آن هزينه‌ها را نپردازد آن نعمت را در معرض زوال قرار داده است». [١]

در حديث ديگرى از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم:

«إِنَّ مِنْ بَقَاءِ الْمُسْلِمِينَ وَ بَقَاءِ الْإِسْلَامِ أَنْ تَصِيرَ الْأَمْوَالُ عِنْدَ مَنْ يعْرِفُ فِيهَا الْحَقَّ وَ يصْنَعُ فِيهَا الْمَعْرُوفَ فَإِنَّ مِنْ‌

[١]. وسائل‌الشيعه، ج ١١، ابواب فعل المعروف، باب ١٤، ح ١٢.