پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٦٦ - شرح و تفسير غنا و فقر حقيقى
و كسب نور كنيد!». [١]
آرى فقر و غنا در آنجا آشكار مىشود. حتى گاهى در پايان عمر انسان در اين دنيا نيز پرتوى از اين فقر و غنا آشكار مىگردد؛ افرادى كه فقط سرمايه مادى داشتند هنگامى كه در خاك پنهان شدند فراموش مىشوند امّا صالحان باايمان نام نيك و آثار پسنديدهشان سالها و گاهى ابدالدهر در ميان انسانها باقى مىماند.
اينجاست كه فقرا و اغنيا شناخته مىشوند.
در اينجا از بعضى جهات، مناسب است داستانى را كه شاعر معروف، انورى درباره گفتگوى بوته كدو و چنار به شعر درآورده است يادآور شويم:
|
نشنيدهاى كه زير چنارى كدوبُنى |
برجست و بر دويد برو بر به روز بيست |
|
|
پرسيد از چنار كه تو چند روزه اى |
گفتا چنار عمر من افزون تر از دويست |
|
|
گفتا به بيست روز، من از او فزون شدم |
اين كاهلى بگوى كه آخر ز بهر چيست؟ |
|
|
گفتا چنار: نيست مرا با تو هيچ جنگ |
كاكنون نه روز جنگ و نه هنگام داورى است |
|
|
فردا كه بر من و تو وزد باد مهرگان |
آنگه شود پديد كه نامرد و مرد كيست! |