پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦١٧ - نكته غيبت و آثار شوم آن

نكته غيبت و آثار شوم آن‌

در تعريف غيبت، در ميان ارباب لغت و همچنين در كتب فقهيه و كلمات علماى اخلاق، تفسيرهاى گوناگونى ديده مى‌شود كه در واقع همه آن‌ها به يك چيز برمى‌گردد.

مرحوم شيخ انصارى از بعضى از بزرگان علما نقل كرده است كه اخبار معصومين عليهم السلام و اجماع فقها دلالت بر اين دارد: حقيقت غيبت اين است كه از ديگرى در غياب او چيزى بگويد كه اگر بشنود ناراحت شود. [١]

گاه گفته مى‌شود كه غيبت، افشاى عيوب و گناهان پنهانى افراد در غياب آن‌ها نزد كسانى است كه از آن آگاهى ندارند و اين‌كه بعضى از عوام مى‌گويند: آنچه گفتيم، صفت اوست غيبت نيست؛ اشتباه روشنى است. زيرا غيبت همان بيان صفت زشت پنهانى در غياب افراد است و اگر صفت آن‌ها نباشد مصداق تهمت و بهتان مى‌باشد و نيز آنچه بعضى از عوام مى‌گويند: حاضريم همين مطلب را نزد خود شخص بگوييم؛ اين هم اشتباه ديگرى است كه خيال مى‌كنند اگر چيزى واقعيت داشته باشد غيبت نيست.

به هر حال، شديدترين تعبير درباره غيبت در قرآن مجيد آمده و درباره هيچ گناهى چنين تعبيرى ديده نمى‌شود و آن اين‌كه غيبت‌كننده همچون كسى است كه گوشت برادر مرده خود را بخورد: «أَيُحِبُّ أَحَدُكُمْ أَنْ يَأْكُلَ لَحْمَ أَخِيهِ مَيْتاً فَكَرِهْتُمُوهُ». [٢]

اشاره به اين‌كه آبروى انسان مانند گوشت تن اوست و غيبت كننده گويى گوشت تن برادر مسلمانش را مى‌خورد و غايب و بى‌دفاع بودن او به‌منزله مردن اوست.

[١]. مكاسب محرمه، شيخ انصارى، بحث غيبت.

[٢]. حجرات، آيه ١٢.