پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٧٠ - شرح و تفسير در برابر معاصى ضعيف و در برابر طاعات قوى باش

پروردگار قوى گردد و هنگامى كه از بدان و دوستان بدكار دورى كنند اسباب معصيت را از ميان برداشته و خود را براى انجام آن ضعيف مى‌سازند.

در حديث ديگرى از امام صادق عليه السلام در تفسير آيه شريفه‌ «وَ لِمَنْ خافَ مَقامَ رَبّهِ جَنّتانِ» آمده است:

«مَنْ عَلِمَ أَنَّ اللَّهَ يراهُ وَ يسْمَعُ ما يقُوْلُ وَ يعْلَمُ ما يعْمَلُ مِنْ خَيرٍ أَوْ شَرٍّ، فَيحْجُزُهُ ذلِكَ عَنِ الْقَبيحِ مِنَ الْأَعمالِ، فَذلِكَ الَّذى خافَ مَقامَ رَبِّهِ وَنَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوَى‌

؛ كسى كه بداند خدا او را مى‌بيند و آنچه را مى‌گويد مى‌شنود و از اعمال نيك و بدى كه انجام مى‌دهد آگاه است و اين امر او را از اعمال قبيح بازدارد اين كسى است كه از مقام پروردگارش خائف است و نفس خويش را از هوى بازمى‌دارد». [١]

در آيات قرآن مجيد نيز تعبيرات مختلفى ديده مى‌شود كه در واقع گفتار امام عليه السلام برگرفته از آنهاست.

در آيه چهاردهم سوره علق درباره بعضى از كافران و تكذيب كنندگان پيغمبر صلى الله عليه و آله آمده است: « «أَلَمْ يَعْلَمْ بِأَنَّ اللَّهَ يَرَى»؛ آيا او نمى‌دانست كه خداوند اعمالش را مى‌بيند».

در آيه ١٠٨ سوره نساء مى‌خوانيم: « «يَسْتَخْفُونَ مِنَ النَّاسِ وَلَا يَسْتَخْفُونَ مِنَ اللَّهِ»؛ آن‌ها زشتكارى خود را از مردم پنهان مى‌دارند؛ اما از خدا پنهان نمى‌دارند».

اين سخن را با نكته‌اى كه مرد سالكى بيان كرده پايان مى‌دهيم: نقل شده كه او بعد از گناهى توبه كرده بود ولى پيوسته مى‌گريست. به او گفتند: چرا اين‌قدر گريه مى‌كنى؟ مگر نمى‌دانى خداوند غفور است و آمرزنده گناهان؟ گفت: آرى ممكن است او عفو كند ولى اين خجلت و شرمسارى را از اين‌كه او مرا به‌هنگام گناه ديده است، چگونه از خود دور سازم؟