پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٥٧ - شرح و تفسير دوازده صفت اولياءاللَّه

و تنها با كفنى ساده به‌سوى ديار آخرت رهسپار مى‌شوند پس چه بهتر كه دل به اين امور عاريتى نبندند، در نتيجه پيش از آن‌كه اين امور آن‌ها را ترك كند، آن‌ها اين امور را به فراموشى مى‌سپارند.

تعبير به «منها» كه از «من» تبعيضية در آن استفاده شده اشاره به اين است كه امورى در دنيا وجود دارد كه هرگز انسان را ترك نمى‌گويد و در همه موارد با اوست همان‌گونه كه قرآن مى‌فرمايد: « «مَا عِنْدَكُمْ يَنفَدُ وَمَا عِنْدَ اللَّهِ بَاقٍ»؛ آنچه نزد شما ذخيره شده نابود مى‌شود و آنچه در نزد خداست باقى مى‌ماند». [١]

نيز قبلًا (در خطبه ٢٠٣) خوانديم كه امام عليه السلام مى‌فرمايد:

«أَخْرِجُوا مِنَ الدُّنْيا قُلُوبَكُمْ مِنْ قَبْلِ أَنْ تَخْرُجَ مِنْهَا أَبْدَانُكُم‌

؛ دل‌هاى خود را از دنيا خارج كنيد پيش از آن‌كه بدن‌هاى شما خارج شود».

آنگاه در پنجمين وصف مى‌فرمايد: «آنچه را ديگران از دنيا بسيار مى‌بينند اولياء اللَّه كم مى‌شمرند و رسيدن به آن را از دست دادن آن محسوب مى‌كنند»؛

(وَرَأَوُا اسْتِكْثَارَ غَيْرِهِمْ مِنْهَا اسْتِقْلَالًا، وَ دَرَكَهُمْ لَهَا فَوْتاً)

. اين يك واقعيت است كه دنياپرستان هنگامى كه به مال يا ثروت زياد يا مقام مهمى مى‌رسند در نظرشان بسيار زياد است در حالى كه دوستان خدا آن را متاع بى‌ارزشى مى‌دانند، تا آن‌جا كه اميرمؤمنان على عليه السلام تمام دنيا و آنچه در زير افلاك واقع شده را كمتر از برگ درختى مى‌داند كه در دهان ملخى جويده شده است و سپس مى‌افزايد: على را با نعمت‌هايى كه به زودى فانى مى‌شود چه‌كار؟:

«إِنَّ دُنْياكُمْ عِنْدِى لَأَهْوَنُ مِنْ وَرَقَةٍ فِى فَمِ جَرَادَةٍ تَقْضَمُهَا مَا لِعَلِى وَ لِنَعِيمٍ يفْنَى وَ لَذَّةٍ لَا تَبْقَى‌». [٢]

جمله

«وَ دَرَكَهُمْ لَهَا فَوْتاً»

اشاره به اين است كه اولياءاللَّه رسيدن به زرق و برق‌

[١]. نحل، آيه ٩٦.

[٢]. نهج‌البلاغه، خطبه ٢٢٤.