پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٧٧ - شرح و تفسير گشايش درهاى اميد

عَلَيكَ وَ أَنْعِمْ عَلَى مَنْ شَكَرَكَ فَإِنَّهُ لَازَوَالَ لِلنَّعْمَاءِ إِذَا شُكِرَتْ وَ لَابَقَاءَ لَهَا إِذَا كُفِرَتْ الشُّكْرُ زِيادَةٌ فِى النِّعَمِ وَ أَمَانٌ مِنَ الْغِيرِ

؛ در تورات نوشته شده است: كسى كه به تو نعمت بخشيده شكر او را به‌جاى آور و كسى كه از تو تشكر مى‌كند نعمت را بر او افزون كن زيرا هنگامى كه شكر نعمت به‌جاى آورده شود نعمت زوال نمى‌پذيرد و هنگامى كه كفران شود بقايى نخواهد داشت و شكر، سبب زيادىِ نعمت‌ها و امان از دگرگونى‌هاست». [١]

امام صادق عليه السلام در روايت ديگرى درمورد دعا مى‌فرمايد:

«فَأَكْثِرْ مِنَ الدُّعَاءِ فَإِنَّهُ مِفْتَاحُ كُلِّ رَحْمَةٍ وَ نَجَاحُ كُلِّ حَاجَةٍ وَ لَاينَالُ مَا عِنْدَ اللَّهِ إِلَّا بِالدُّعَاءِ فَإِنَّهُ لَيسَ مِنْ بَابٍ يكْثُرُ قَرْعُهُ إِلَّا أَوْشَكَ أَنْ يفْتَحَ لِصَاحِبِهِ‌

؛ بسيار دعا كن چراكه دعا كليد هر رحمت و سبب رسيدن به هر حاجت است و به آنچه نزد خداست جز با دعا نمى‌توان رسيد (و دعا سرانجام به اجابت مى‌رسد) زيرا هر درى را بسيار بكوبند اميد آن مى‌رود كه باز شود». [٢]

در حديثى از رسول خدا صلى الله عليه و آله درمورد توبه مى‌خوانيم:

«لَيسَ شَى‌ءٌ أَحَبَّ إِلَى اللَّهِ مِنْ مُؤْمِنٍ تَائِبٍ أَوْ مُؤْمِنَةٍ تَائِبَةٍ

؛ هيچ كسى نزد خداوند محبوب‌تر از مرد و زن توبه‌كار نيست». [٣]

[١]. كافى، ج ٢، ص ٩٤، ح ٣.

[٢]. بحارالانوار، ج ٩٠، ص ٢٩٩، ح ٣٣.

[٣]. همان، ج ٦، ص ٢١، ح ١٥.