پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٥٤ - نكته خطرات مزاح و شوخى
السَّفَرِ فَبَذْلُ الزَّادِ وَ حُسْنُ الْخُلُقِ وَ الْمِزَاحُ فِى غَيرِ الْمَعَاصِى
؛ اما آنچه در سفر نشانه شخصيت و جوانمردى است بخشيدن زاد و توشه به ديگران و حسن خلق و مزاح بدون آلودگى به معصيت است». [١]
نكته خطرات مزاح و شوخى
با اينكه مزاح- همانگونه كه گفته شد- باعث آرامش روح و رفع هموم و غموم و است و بهخصوص در مشكلاتى همچون مشكلات سفر، كار را بر انسان آسان مىكند ولى در عين حال اگر خارج از حساب و كتاب باشد ممكن است عظيمترين مشكلات را بهبار آورد.
بسيارى از مزاحها ممكن است موجب دشمنى و عداوت گردد و كينهها را در سينهها انباشته كند چراكه شخص مزاحكننده نمىتواند كار خود را سالم انجام دهد، در لباس مزاح بر زخم مخالفان خود نمك مىپاشد و دشنه در پهلوى آنها فرو مىكند.
گاهى مزاح جنبه انتقامجويى و ايذاء و آزار ديگران را ندارد اما مسائل مبتذل و ركيكى در آن مطرح مىشود همانگونه كه بسيارى از مزاحهاى عوام به اين صورت است. اينگونه مزاحها شخصيت انسان را پايين مىآورد و همانگونه كه امام عليه السلام در كلام حكيمانه فوق فرمود: هر مزاحى كه اينگونه باشد مقدارى از عقل و درايت انسان را فرو مىريزد.
گاهى مزاح، توأم با غيبت و تهمت است كه آن نيز از گناهان كبيره مىباشد.
گاه بعضى از مزاحها موجب وحشت و شوكهاى سخت روحى مىشود و افرادى در اينگونه مزاحها جان خود را از دست مىدهند مثل اينكه تلفن را
[١]. بحارالانوار، ج ٧٣، ص ٢٦٦، ح ٢.