پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٣ - شرح و تفسير سرنوشت دنياپرستان
شرح و تفسير سرنوشت دنياپرستان
امام عليه السلام در اين كلام نورانى در دو بخش كه هركدام ديگرى را تكميل مىكند سخن مىگويد. در بخش نخست، بىارزش بودن دنيا را با تعبيرات قاطع و كوبنده بيان كرده و داد سخن را در اين قسمت داده و براى دنيا به هفت عيب بزرگ اشاره مىكند.
نخست مىفرمايد: «اى مردم! متاع دنيا همچون گياهان خشكيده وباخيز است بنابراين از چنين چراگاهى دورى كنيد»؛
(يَا أَيُّهَا النَّاسُ، مَتَاعُ الدُّنْيَا حُطَامٌ مُوبِىءٌ فَتَجَنَّبُوا مَرْعَاهُ!)
. چه تعبير جالب و گويايى! زيرا «حطام» در اصل از ماده «حطم» (بر وزن ختم) به معناى شكستن و خرد كردن چيزى گرفته شده است و غالباً به شكستن اشياء خشك مانند ساقههاى خشك گياهان اطلاق مىشود و به همين دليل گاهى به كاه، «حطام» اطلاق مىگردد.
امام عليه السلام متاع دنيا را در اينجا تشبيه به همان گياهان خشكيده و خردشدهاى كه آذوقه حيوانات است نموده اما گياهى كه با ميكروب وبا آغشته شده و حتى سبب مرگ حيوان مىشود، و بهدنبال آن هشدار مىدهد كه از اين چراگاه بىارزش خطرناك دورى كنيد. اين سخن در واقع برگرفته از تعبيرات قرآن مجيد است آنجا كه درباره زندگى دنيا مىفرمايد: « «اعْلَمُوا أَنَّمَا الْحَياةُ الدُّنْيا لَعِبٌ وَلَهْوٌ