پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٨٢ - شرح و تفسير نقاط ضعف عجيب اين انسان مغرور!
به انسان دست مىدهد و پايان عمر او فرامىرسد. همچنين اگر لقمه يا جرعه آب در آن فضا بايستد و حركت نكند راه نفس كشيدن را بر انسان مىبندد و اگر در مدت كوتاهى مشكل برطرف نشود مرگ بهسراغ او مىآيد.
انسانى كه اينقدر مرز زندگى و مرگش به هم نزديك است چگونه ممكن است مغرور شود و از باده قدرت سرمست گردد و دست به هر كارى بزند؟
همچنين هر انسانى به هنگامى كه فعاليت جسمانى شديدى داشته باشد و يا در گرماى هوا گرفتار شود عرق از روزنههاى پوست او جارى مىگردد و بدن او را بدبو مىسازد يعنى عوامل تعفن بهوسيله خود او بر بدنش آشكار مىشود.
از مجموع اين نقاط ضعف ششگانه به خوبى روشن مىشود كه چرا انسان مسكين و بيچاره است.
امام عليه السلام با اين گفتار حكيمانهاش نمىخواهد مقام انسان را كاهش دهد و يا از عظمت او بكاهد؛ انسانى كه خليفة اللَّه و گل سرسبد آفرينش و مسجود فرشتگان الهى است. بلكه مىخواهد غرور و غفلت او را درهم بشكند؛ همان غرور و غفلتى كه او را آلوده انواع گناهان و ظلم و ستمها و مفاسد بىشمار مىسازد.
جالب اين است كه ابن معروف (قاضى القضاة ابومحمّد عبيداللَّه بن احمد بن معروف، متولد ٣٠٦) اشعارى دارد كه ظاهراً از كلام امام عليه السلام در آن الهام گرفته است. او مىگويد:
|
يا بُؤسَ للإنسانِ فى |
الدُّنيا و إنْ نالَ الأمَل |
|
|
يَعيشُ مَكشوفَ العِلَل |
فيها و مَكتومَ الأجَل |
|
|
بَيْنا يُرى فى صِحّةٍ |
مُغْتَبِطاً قِيلَ اعتَلَل |
|
|
و بَينَما يُوجَدُ فيها |
ثاوِياً قِيلَ انْتَقَل |
|
|
فَأوْفَرُ الحَظّ لِمَن |
يَتْبَعُه حُسنُ العَمَل |