پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٥ - شرح و تفسير سرنوشت دنياپرستان

گرفته شده است.

«بُلغَة» به معناى زاد و توشه‌اى است كه انسان با آن به مقصد مى‌رسد و به تعبير ديگر به معناى مقدار نياز و حاجت است.

در چهارمين و پنجمين وصف دنيا مى‌فرمايد: «كسى كه از آن بسيار گردآورى كند محكوم به فقر و نيازمندى است و هر آنكس از آن بى‌نيازى جويد به آسايش و آرامش او كمك شده است»؛

(حُكِمَ عَلَى مُكْثِرٍ بِالْفَاقَةِ، وَ أُعِينَ مَنْ غَنِيَ عَنْهَا بِالرَّاحَةِ)

. دليل آن روشن است، دنياپرستانى كه درپى جمع اموال‌اند غالباً بخيل‌اند حتى درباره خويشتن، و بسيارى از آن‌ها زندگانى فقيرانه‌اى دارند. ازاين‌رو بسيارى معتقدند كه نيازمندترين افراد در دنيا سلاطين و پادشاهان‌اند.

اضافه بر اين، اين‌گونه افراد حريص‌اند و حرصى كه در جمع كردن مال دنيا دارند از تلاشى كه فقير براى به‌دست آوردن نيازهاى خود مى‌كند بيشتر است.

آن‌ها هرگز سير نمى‌شوند و به همين دليل فقير واقعى هستند.

معروف است كه روزى بهلول بر هارون‌الرشيد، خليفه عباسى وارد شد و سكه بى‌ارزشى در دست او گذاشت. هارون بسيار تعجب كرد و با عصبانيت سؤال كرد: اين چيست؟ گفت: من نذر كرده بودم سكه‌اى به فقيرترين مردم بدهم و كسى را از تو فقيرتر نمى‌شناسم.

امام صادق عليه السلام در تأكيد بر گفتار جدش اميرمؤمنان على عليه السلام مى‌فرمايد:

«مَنْ أَصْبَحَ وَ أَمْسَى وَ الدُّنْيا أَكْبَرُ هَمِّهِ جَعَلَ اللَّهُ تَعَالَى الْفَقْرَ بَينَ عَينَيهِ وَ شَتَّتَ أَمْرَهُ وَ لَمْ ينَلْ مِنَ الدُّنْيا إِلَّا مَا قَسَمَ اللَّهُ لَهُ وَ مَنْ أَصْبَحَ وَ أَمْسَى وَ الْآخِرَةُ أَكْبَرُ هَمِّهِ جَعَلَ اللَّهُ الْغِنَى فِى قَلْبِهِ وَ جَمَعَ لَهُ أَمْرَهُ‌

؛ كسى كه صبح و شام كند در حالى كه بيشترين فكر او متوجه دنيا باشد خداوند فقر را پيش روى او قرار مى‌دهد و امور او را متشتت مى‌سازد و از دنيا چيزى بيش از آنچه براى او مقدر شده پيدا نمى‌كند اما كسى كه‌