پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٠٣ - شرح و تفسير ميدان آزمون بزرگ
چه كسانى را غرور فرامىگيرد و پا از گليم خود فراتر مىنهند و چه كسانى به واسطه داشتن ظرفيت كامل تغييرى در وضع آنها رخ نمىدهد. چه كسانى براى اندوختن مال و ثروت از طريق حكومت، به ظلم و ستم به ديگران مىپردازند و چه كسانى تقوا را از دست نمىدهند. چه افرادى به نفع طرفداران خود حكم ظالمانه مىكنند و چه اشخاصى همگان در برابر آنها يكساناند.
بهراستى بسيار مشكل است كسانى را پيدا كنيم كه بعد از رسيدن به مقامهاى بالا تغيير و دگرگونى در حال آنها پيدا نشود جز معصومين عليهم السلام كه كمترين تغييرى پيدا نمىكردند. اميرمؤمنان على عليه السلام آن روز كه در گوشه خانه نشسته بود و ديگران بهناحق حكومت مىكردند زندگى زاهدانهاى داشت و آن روز نيز كه به حكومت رسيد همان زندگى زاهدانه را- و شايد بهطور كاملترى- ادامه داد.
در حكومتش فرقى ميان برادر خود و افراد عادى نگذاشت و طرفداران خود را بههنگام انحراف از طريق حق همانگونه مؤاخذه و ملامت مىكرد كه مخالفان خود را.
در زندگى روزانه خود نيز كسانى را سراغ داريم كه وقتى مقام مختصرى پيدا كردند همه چيز آنها دگرگون شد و حتى دوستان سابق خود را بهكلى فراموش كردند و از عهده امتحان مقام كوچكى برنيامدند و به عكس، افراد عالم و باتقوايى را مىبينيم كه رسيدن به مقامات بالا آنها را دگرگون نساخت و گام جاى گامهاى مولايشان على عليه السلام گذاشتند.
بهراستى اين سخن حق است كه مقامات حكومتى، در حكم ميدان مسابقه مردان است.
مرحوم علامه آيت اللَّه مطهرى در مجموعه آثارش سخنى از يك نويسنده عربى به نام على الوردى كه اصالتاً عراقى، و شيعه و استاد دانشگاه بود ولى تمايلات ماركسيستى نيز داشت نقل مىكند كه جالب است. او مىگويد: انصاف