پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢١٠ - شرح و تفسير زاهد باش تا ببينى!

آورده است مى‌خوانيم:

«إِذَا أَرَادَ اللَّهُ بِعَبْدٍ خَيراً زَهَّدَهُ فِى الدُّنْيا وَ فَقَّهَهُ فِى الدِّينِ وَبَصَّرَهُ عُيوبَهَا

؛ هنگامى كه خداوند خير و نيكى براى بنده‌اش اراده كند او را به دنيا بى‌اعتنا مى‌سازد و عالم به احكام دينش مى‌كند و عيوب دنيا را در نظرش آشكار مى‌سازد». [١]

سپس امام عليه السلام در دومين نكته مى‌فرمايد: «غافل مباش كه (از تو غفلت ندارند و) مراقب تواند»؛

(وَلَا تَغْفُلْ فَلَسْتَ بِمَغْفُولٍ عَنْكَ!)

. اشاره به اين‌كه مأموران پروردگار و فرشتگانِ ثبت اعمال، پيوسته مراقب تو مى‌باشند؛ هر عمل كوچك يا بزرگى از تو سر زند آن را ثبت مى‌كنند و از آن بالاتر عالم، محضر خداست و ذات پاك او به تو از تو نزديك‌تر است. بنابراين هرگز مورد غفلت نخواهى بود و چون چنين است تو نيز از حال خود غافل مباش.

ارتباط اين جمله با جمله اول از اين‌جا روشن مى‌شود كه انسان‌هاى فريفته دنيا غالباً از خود و آينده خويش غافل مى‌شوند و همين امر سبب بدبختى و تيره‌روزى آن‌ها مى‌شود و انسان غافل همواره در دام بلاها گرفتار مى‌گردد.

در حديثى نيز از رسول خدا صلى الله عليه و آله مى‌خوانيم:

«عَجَبٌ لِغَافِلٍ وَ لَيسَ بِمَغْفُولٍ عَنْهُ وَ عَجَبٌ لِطَالِبِ الدُّنْيا وَ الْمَوْتُ يطْلُبُهُ وَ عَجَبٌ لِضَاحِكٍ مِلْ‌ءَ فِيهِ وَ هُوَ لَايدْرِى أَرَضِى اللَّهُ أَمْ سَخِطَ لَهُ‌

؛ در تعجبم از كسى كه غافل است و از او غافل نيستند و نيز در تعجبم از كسى كه در طلب دنياست و مرگ در طلب اوست و در شگفتم از كسى كه با تمام دهانش مى‌خندد (و قهقهه مى‌زند) در حالى كه نمى‌داند خدا از او راضى است يا خشمگين». [٢]

سلمان فارسى نيز در اين زمينه مى‌گويد:

«عَجِبْتُ بِسِتٍّ ثَلَاثَةٌ أَضْحَكَتْنِى وَثَلَاثَةٌ أَبْكَتْنِى فَأَمَّا الَّتِى أَبْكَتْنِى فَفِرَاقُ الْأَحِبَّةِ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه و آله وَ هَوْلُ الْمُطَّلَعِ وَ الْوُقُوفُ‌

[١]. كافى، ج ٢، ص ١٢٨، ح ١٠.

[٢]. بحارالانوار، ج ٧٤، ص ١٣٣، ح ٣٨.