پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٤ - شرح و تفسير سرنوشت دنياپرستان

وَزينَةٌ وَ تَفاخُرٌ بَينَكُمْ وَتَكاثُرٌ فِى الْأَمْوالِ وَالْأَوْلادِ كَمَثَلِ غَيثٍ أَعْجَبَ الْكُفَّارَ نَباتُهُ ثُمَّ يهيجُ فَتَراهُ مُصْفَرًّا ثُمَّ يكُونُ حُطاماً»؛ بدانيد زندگى دنيا تنها بازى و سرگرمى و تجمّل‌پرستى و فخرفروشى در ميان شما و افزون‌طلبى در اموال و فرزندان است، همانند بارانى كه محصولش كشاورزان را در شگفتى فرو مى‌برد، سپس خشك مى‌شود به‌گونه‌اى كه آن را زردرنگ مى‌بينى؛ سپس تبديل به كاه مى‌شود!». [١]

ولى امام عليه السلام تصريح مى‌فرمايد كه اين گياه خشكيده خرد شده كم‌ارزش، آلوده به وبا نيز مى‌باشد كه آن را مبدل به شى‌ء خطرناكى مى‌كند.

سپس در ادامه اين سخن به دو عيب ديگر از عيوب دنيا اشاره كرده، مى‌فرمايد: «دل كندن از آن لذت‌بخش‌تر است از دل بستن و اعتماد به آن و استفاده از آن به‌مقدار نياز بهتر است از جمع كردن و انباشتن ثروت آن»؛

(قُلْعَتُهَا أَحْظَى مِنْ طُمَأْنِينَتِهَا، وَ بُلْغَتُهَا أَزْكَى مِنْ ثَرْوَتِهَا)

. امام عليه السلام در اين دو ويژگى، راه استفاده از مواهب دنيا را نشان مى‌دهد. نخست اين‌كه انسان دل به آن نبندد و به آن اعتماد نكند و ديگر اين‌كه به مقدار نياز و حاجت از آن بهره گيرد و درپى ثروت‌اندوزى و جمع كردن مال از طريق حرام و حلال نباشد.

بديهى است كسى كه دل به دنيا نبندد اكثر نگرانى‌هاى او برطرف مى‌شود زيرا دلبستگى به دنيا توأم با نگرانى‌هاى فراوانى به دليل حفظ يا از دست رفتن آن و حسد حسودان و كينه‌توزى دشمنان است.

به گفته حافظ: