پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٢ - يَا أَيُّهَا النَّاسُ، مَتَاعُ الدُّنْيَا حُطَامٌ مُوبِىءٌ فَتَجَنَّبُوا مَرْعَاهُ! قُلْعَتُهَا أَحْظَى مِنْ
دل بگيرد درونش پر از غمواندوه مىشود؛ اندوهها بركانون قلبش پيوسته مىرقصند و همواره غمهاى سنگينى او را مشغول مىسازد و غمى جانكاه او را محزون مىنمايد.
اين وضع همچنان ادامه مىيابد تا آنجا كه (پنجه مرگ) گلويش را مىفشارد و او را به گوشهاى مىافكند در حالى كه رگهاى حياتش قطع شده، مرگ او در پيشگاه خداوند بىاهميت و افكندنش به گورستان براى دوستانش آسان است. [١]
[١]. سند گفتار حكيمانه:
مرحوم خطيب در اينجا گويا آمادگى براى بررسى اسناد اين گفتار حكيمانه نداشته و مانند بعضى از كلمات قصار حواله به آخر كتاب خود مىكند و همانطور كه قبلًا هم اشاره كردهايم متأسّفانه موفق نمىشود به قول خود عمل كند و منابع ترك شده را در آخر كتاب بياورد. ولى مرحوم ابن شعبه حرانى در تحف العقول اين گفتار حكيمانه را از آغاز تا انتها با تفاوتهاى زيادى ذكر كرده و مىدانيم كه او قبل از مرحوم سيد رضى مىزيسته است. (تحف العقول، ص ٢٢١).
مرحوم آمدى نيز در غررالحكم بعضى از قسمتهاى آن را با كمى تفاوت آورده است (غررالحكم، ح ٢٥٨١) و ديلمى (متوفاى ٨٤١) بخشهايى از آن را در كتاب اعلام الدين (ص ١٣٠) ذكر كرده است.