پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٣٢ - شرح و تفسير مراقب باش با چه كسى سخن مىگويى؟

در حديثى كه از اميرمؤمنان على عليه السلام نقل شده است مى‌خوانيم كه به‌هنگام وصيت به فرزندش محمّد بن حنفيه فرمود:

«و أَكْرِمِ الَّذِينَ بِهِمْ تَصُول وَ ازْدَدْ لَهُمْ طُولَ الصُّحْبَةِ بِرّاً وَ إِكْرَاماً وَ تَبْجِيلًا وَ تَعْظِيماً فَلَيسَ جَزَاءُ مَنْ عَظَّمَ شَأْنَكَ أَنْ تَضَعَ مِنْ قَدْرِهِ وَ لَاجَزَاءُ مَنْ سَرَّكَ أَنْ تَسُوءَه‌

؛ با برادران دينى و كسانى كه به كمك آن‌ها به دشمن حمله مى‌كنى خوش‌رفتارى كن و آن‌ها را گرامى و بزرگ دار چراكه جزاى كسى كه مقام تو را بالا برده اين نيست كه از قدرش بكاهى و نيز جزاى كسى كه تو را مسرور كرده اين نيست كه او را غمگين سازى». [١]

در حديث ديگرى از حذيفه (صحابى معروف) نقل شده كه مى‌گويد: من مردى بودم كه به خانواده‌ام درشتى مى‌كردم و خشونت زبان داشتم، به پيغمبر صلى الله عليه و آله عرض كردم: اى رسول خدا صلى الله عليه و آله! مى‌ترسم زبانم مرا وارد دوزخ كند فرمود:

«فأين أنت من الاستِغفار إنّى لأستغفِرُ اللَّهَ فى اليومِ مائةً

؛ چرا استغفار نمى‌كنى من نيز هر روز يكصد مرتبه استغفار مى‌كنم». [٢]

در خطبه ١٨٦ نيز آمده بود كه امام عليه السلام فرمود:

«وَ لْيخْزُنِ الرَّجُلُ لِسَانَهُ فَإِنَّ هَذَا اللِّسَانَ جَمُوحٌ بِصَاحِبِهِ وَ اللَّهِ مَا أَرَى عَبْداً يتَّقِى تَقْوَى تَنْفَعُهُ حَتَّى يخْزُنَ لِسَانَه‌

؛ انسان بايد زبانش را (از سخنان ناروا) حفظ كند زيرا اين زبان در برابر صاحبش سركش است. به خدا سوگند بنده‌اى را نمى‌بينم كه باتقوا باشد و تقوايش به او سودى ببخشد مگر اين‌كه زبانش را (از سخنان ناروا) حفظ كند».

[١]. من لايحضره الفقيه، ج ٤، ص ٣٩١، ح ٥٨٦٤.

[٢]. مسند احمد، ج ٥، ص ٣٩٧.