پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٨٤ - شرح و تفسير حق گفتار صحيح

و هنگامى كه پرسيدند: به چه دليل؟ امام عليه السلام دو دليل جالب بيان كرد: نخست فرمود:

«لِأَنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ مَا بَعَثَ الْأَنْبِيَاءَ وَالْأَوْصِيَاءَ بِالسُّكُوتِ إِنَّمَا بَعَثَهُمْ بِالْكَلامِ‌

؛ خداوند متعال انبيا و اوليا را به سكوت كردن مبعوث نكرد بلكه آن‌ها را به سخن گفتن مبعوث نمود».

ديگر اين‌كه: «شما هنگامى كه مى‌خواهيد فضيلت سكوت را بيان كنيد از كلام استفاده مى‌كنيد ولى هرگز براى بيان فضيلت كلام از سكوت نمى‌توان استفاده كرد»؛

(إِنَّكَ تَصِفُ فَضْلَ السُّكُوتِ بِالْكَلامِ وَلَسْتَ تَصِفُ فَضْلَ الْكَلامِ بِالسُّكُوتِ‌). [١]

كوتاه سخن اين‌كه چگونه ممكن است خداوند نعمت بيان را به‌عنوان يكى از بزرگ‌ترين نعمت‌هايش بعد از نعمت آفرينش انسان در قرآن بيان كند، «الرَّحْمَنُ* عَلَّمَ الْقُرْآنَ* خَلَقَ الْإِنسَانَ» و با اين حال او را دعوت به سكوت نمايد؟ چرا از اين نعمت بزرگ الهى كه امتياز انسان نسبت به تمام جانداران است براى گفتن ذكر خدا و تسبيح و تقديس او، براى شكر نعمت‌هايش، براى تعليم و تربيت خلق، براى امر به معروف و نهى از منكر، براى حمايت از مظلوم و مبارزه با ظالم استفاده نشود؟

و نيز چگونه ممكن است خداوند و اوليايش اجازه دهند كه از اين موهبت بى‌نظير در راه دروغ و تهمت و سخنان ركيك و اعانت ظالم و ظلم به بى‌گناهان بهره‌گيرى شود؟

بنابراين همان‌گونه كه امام عليه السلام در گفتار بسيار حكيمانه مورد بحث فرموده، نه سكوت از بيان حق، خوب است و نه سخن گفتن با جهل.

[١]. بحارالانوار، ج ٦٨، ص ٢٧٤.