پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٠٥ - شرح و تفسير حقيقت ايمان
اين كار سرچشمه اختلافات و مشكلات فراوان و گمراهى افراد و نزاعها مىشود.
بنابراين هركدام از اين دو نسخه واقعيت داشته باشد مفهوم صحيحى دارد هر چند بعضى از شارحان نهجالبلاغه نسخه «عَمَلِك» را نادرست پنداشتهاند.
آنگاه نشانه سوم و آخر را بيان مىكند و آن اينكه «بههنگام سخن گفتن درباره ديگران تقواى الهى را پيشه كنى»؛
(وَ أَنْ تَتَّقِي اللَّهَ فِي حَدِيثِ غَيْرِكَ)
. اشاره به اينكه غيبت نكنيد، تهمت نزنيد، حق كسى را با سخنانتان باطل نسازيد، عيب بر مسلمانى ننهيد و او را با سخن نيشدار نيازاريد. خلاصه، تقواى الهى را در نظر داشته باشيد و تمام اين جهات را رعايت كنيد.
در تفسير كلام مذكور دو احتمال ديگر نيز داده شده است: نخست اينكه هنگامى كه مىخواهى سخنى از ديگرى نقل كنى رعايت تقواى الهى كن و سخن او را بىكم و كاست و بدون اضافه نقل كن.
ديگر اينكه در برخورد با سخنان ديگران تقوا پيشه كن و فوراً گفتار آنها را نفى نكن؛ درست بينديش، اگر گفتار صحيحى است بپذير و جدال و مِراء نكن و از روى حسادت به نفى سخنان صحيح ديگران اقدام مكن.
ولى معناى نخست مناسبتر به نظر مىرسد هر چند جمع ميان هر سه معنا نيز امكانپذير است.