٢٤١٨/ ٨. حسين بن محمد، از معلى بن محمد، از وشّاء، از ابان، از فضيل بن يسار، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «به درستى كه بنده گناه مى‌كند، و [رزق و] روزى از او دور مى‌شود و از آن محروم مى‌گردد».

٢٤١٩/ ٩. على بن محمد، از صالح بن ابى‌حمّاد، از محمد بن ابراهيم نوفلى، از حسين بن مختار، از مردى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: ملعون است، ملعون است، هر كه دينار و درم را پرستد. ملعون است، ملعون است، هر كه كورى را سرگشته سازد، به اينكه او را از راه بيرون برد، يا راه را به او نشان ندهد.[٢] ملعون است، معلون است، هر كه با چهارپايى جماع كند».

٢٤٢٠/ ١٠. حسين بن محمد، از معلّى بن محمد، از وشّاء، از على بن ابى‌حمزه، از ابوبصير، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه گفت: شنيدم از آن حضرت كه مى‌فرمود: «بپرهيزيد از گناهانى كه كوچك شمرده مى‌شوند؛ زيرا كه آنها را طلب‌كننده‌اى هست كه از آنها غافل نمى‌شود. يكى از شما مى‌گويد كه: گناه مى‌كنم و طلب آمرزش مى‌نمايم. به درستى كه خداى عز و جل مى‌فرمايد كه: «وَ نَكْتُبُ ما قَدَّمُوا وَ آثارَهُمْ وَ كُلَّ شَيْ‌ءٍ أَحْصَيْناهُ فِي إِمامٍ مُبِينٍ»[٣]، و خداى عز و جل فرموده است كه: «إِنَّها إِنْ تَكُ مِثْقالَ حَبَّةٍ مِنْ خَرْدَلٍ فَتَكُنْ فِي صَخْرَةٍ أَوْ فِي السَّماواتِ أَوْ فِي الْأَرْضِ يَأْتِ بِهَا اللَّهُ إِنَّ اللَّهَ لَطِيفٌ خَبِيرٌ»[٤]؛ يعنى: به درستى كه خصلت و كردارى كه آدمى را باشد از خوب و بد، اگر در خُردى، هم‌سنگ دانه‌اى از خردل باشد كه از همه دانه‌ها خردتر است، پس آن دانه در اندران سنگ سخت و بزرگ باشد كه بيرون آوردن آن دشوار است، يا در زير صخره سبز باشد (كه آن را صمّاء گويند و در زير زمين هفتم است)، يا در آسمان‌ها باشد (با وجود رفعت و وسعت آنها)، يا در زمين باشد، كه خدا آن را بياورد (و حاضر گرداند در موقف حساب، و بر آن حساب فرمايد).

[١]. و دور نيست كه مراد حضرت اين باشد كه، غير پاك و پاكيزه، بدون شفاعت و عفو داخل بهشت نمى‌شود، و مرحوم بودنش موجب دخول بهشت نيست.( مترجم)

[٢]. و بعضى گفته‌اند كه: شايد مراد از كورى، كورى دل باشد؛ يعنى جاهل را هدايت نكند.

[٣]. يس، ١٢. و در قرآن« وَنَكْتُبُ»، به جاى« سَنَكْتُبُ» واقع است. و ترجمه آيه مذكور شد.

[٤]. لقمان، ١٦.