٢٥٦٨/ ٩. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از على بن حكم، از سيف بن عميره، از عبد الاعلى بن اعين روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه:

«رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: به درستى كه بزرگ‌ترين تكبّر، خوار شمردن خلق و سبك داشتن حقّ است». راوى مى‌گويد كه: عرض كردم: خوار شمردن خلق و سبك داشتن حق چيست؟

فرمود: «آن است كه حق را ندانى و بر اهل آن طعنه زنى؛ پس هر كه چنين كند، با خداى عز و جل در باب رداى آن جناب منازعه كرده است».

٢٥٦٩/ ١٠. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از ابن بكير، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «در دوزخ رودخانه‌اى است مخصوص متكبّران، كه آن را سقر مى‌گويند. و آن رودخانه، از سختى حرارت و گرمى خود به خدا شكايت نمود، و از آن جناب سؤال كرد كه او را رخصت دهد كه نفس كشد، و چون رخصت يافت، نفس كشيد؛ پس دوزخ را سوزانيد».

٢٥٧٠/ ١١. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از محمد بن سنان، از داود بن فرقد، از برادرش روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمود:

«به درستى كه متكبّران در روز قيامت، در صورت مورچگان قرار داده مى‌شوند، و مردمان پا بر روى ايشان مى‌گذارند، تا خدا از حساب خلايق فارغ شود».

٢٥٧١/ ١٢. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن خالد، از چندين نفر، از على بن اسباط، از عمويش يعقوب بن سالم، از عبد الاعلى، از امام جعفر صادق عليه السلام كه گفت: به آن حضرت عرض كردم كه: تكبّر چيست؟ فرمود كه: «بزرگ‌ترين تكبّر آن است كه حق را سبك دارى و مردم را خوار شمارى». عرض كردم كه: سبك داشتن حق چيست؟

فرمود كه: «حق را ندانى و بر اهل آن طعنه زنى».

٢٥٧٢/ ١٣. از او، از يعقوب بن يزيد، از محمد بن عمر بن يزيد، از پدرش روايت است كه گفت: به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه: من طعام پاكيزه مى‌خورم، و بوى خوش مى‌بويم، و بر حيوان خوش رفتار سوار مى‌شوم، و غلام در پشت سرم راه مى‌رود، پس آيا در اين رفتار چيزى از تكبّر مى‌بينى؟ بفرما تا من آن را نكنم. حضرت صادق عليه السلام سر به زير افكند. بعد از آن فرمود: «جز اين نيست كه جبّار و متكبّر ملعون، كسى است كه مردم را