حميد، از مالك بن اعين جهنى روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام محمد باقر عليه السلام كه مى‌فرمود: «اى مالك! به درستى كه خدا دنيا را عطا مى‌كند به آنكه دوست مى‌دارد و به آنكه دشمن مى‌دارد، و دين خويش را عطا نمى‌فرمايد، مگر به كسى كه دوست مى‌دارد».

٢٢٣٥/ ٣. از او، از معلّى، از وشّاء، از عبدالكريم بن عمرو خثعمى، از عمر بن حنظله، از حمزة بن حمران، از حمران، از امام محمد باقر عليه السلام روايت است كه فرمود: «به درستى كه خدا اين دنيا را به نيكوكار و نابكار مى‌دهد، و ايمان را عطا نمى‌فرمايد، مگر به برگزيده خود از خلق خود».

٢٢٣٦/ ٤. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از على بن نعمان، از ابوسليمان، از ميسّر روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود: «به درستى كه خداى عز و جل دنيا را مى‌دهد به آن كه دوست دارد و آنكه دشمن دارد. و به درستى كه ايمان را عطا نمى‌فرمايد، مگر آنكه دوست دارد».

باب در بيان سلامت و رستگارى دين‌

٩٦. باب در بيان سلامت و رستگارى دين‌

٢٢٣٧/ ١. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از على بن نعمان، از ايّوب بن حرّ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است در قول خداى عز و جل: «فَوَقاهُ اللَّهُ سَيِّئاتِ ما مَكَرُوا»[١] كه آن حضرت فرمود: «آگاه باشيد كه بر او ستم كردند و او را كشتند، وليكن آيا مى‌دانيد كه خدا او را از چه نگاه داشت؟ او را از آنكه فرعون و قومش او را در دينى كه داشت گمراه كنند و امر دينش را فاسد گردانند». و ترجمه آيه اين است كه: «پس خدا حزقيل، مؤمن آل‌فرعون، را نگاه داشت از بدى‌هاى آن‌چه مكر كرده بودند و انديشه‌هاى ناخوش كه درباره او برده بودند».

٢٢٣٨/ ٢. على بن ابراهيم، از محمد بن عيسى بن عبيد، از ابوجميله روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه: «در وصيّت اميرالمؤمنين- صلوات اللَّه عليه- به اصحاب خويش اين بود كه: بدانيد كه قرآن باعث هدايت است در شب و روز. نور است از براى شب تار (كه عبارت است از دل نادان يا دل تيره تبارى [با] مشقّت و حاجتمندى) كه مى‌تابد بر آن‌چه واقع باشد از سختى و احتياج. پس هرگاه بليّه و مصيبتى وارد شود كه دفع‌

[١]. غافر، ٤٥.